ผู้นำเจียงก้มลงมองขนมต้มตัวน้อยที่สูงแค่เอวเขา รู้สึกได้ถึงความอ่อนโยนในอกอย่างบอกไม่ถูก
ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นยัยหนูน้อยคนนี้ ก็รู้สึกว่าเธอช่างน่ารักและเป็นกันเองอย่างไร้เหตุผล
ถึงแม้ภายหลังจะโดนลูกยุของเจียงยาผู้น้อยจนเข้าใจยัยหนูผิดไป พูดจาไม่ดีใส่บ้าง แต่ในใจเขากลับชอบยัยหนูคนนี้มากทีเดียว
ตอนนั้นที่พูดไป ก็เป็นแค่อารมณ์ขุ่นเคืองที่ปะทะกับหัวหน้าจ้าวมากกว่า
พอมองดูคิ้วตาของเสี่ยวผูเถาอย่างละเอียดตอนนี้ ก็นั่นสิ ดูคล้ายอวี้อวี๋อยู่เหมือนกัน
ถ้าเด็กคนนั้นของอวี้อวี๋ยังอยู่ ก็คงจะรุ่นราวคราวเดียวกับเสี่ยวผูเถานี่แหละ
"เสี่ยวผูเถา มีอะไรจะบอกท่านปู่เจียงเหรอ?" ผู้นำเจียงนั่งลงให้อยู่ระดับเดียวกับผูเถา น้ำเสียงก็อ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว
เสี่ยวผูเถาแอบมองคนรับใช้และยามของตระกูลเจียงคราหนึ่ง ก่อนกระซิบว่า "เราถอยเข้าไปคุยในห้องหนังสือดีไหมคะ? เรื่องนี้ให้ใครรู้ไม่ได้นะ"
พอเห็นยัยหนูน้อยทำหน้าจริงจัง ปู่เจียงก็สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นตาม
เขาจูงมือผูเถาลุกขึ้น "ดี จริงๆ เลย ท่านปู่พาไปห้องหนังสือ"
"เดี๋ยวก่อน!" เสี่ยวผูเถาหยุดยืนอยู่กับที่ หันไปกวักมือเรียกฮั่วหานถานเบาๆ พร้อมกระซิบ "พี่หานถาน พี่มาด้วยนะ"
ฮั่วหานถานได้ยินก็เดินเข้ามาเงียบๆ
ทั้งสามคนฉวยจังหวะที่คนในตระกูลเจียงกำลังชุลมุน รีบแอบเข้าไปในห้องหนังสือ
แค่เปิดประตูห้องปุ๊บ เสี่ยวผูเถาก็แทบรอไม่ไหว รีบปิดประตู จูงมือผู้นำเจียงไปริมหน้าต่าง