"แล้วก็ ฉันเตือนแกนะ อย่าเสือกเรื่องชาวบ้านให้มากนัก ยังไงก็คิดหาทางเอาตัวรอดเองเถอะ ดูแลตัวแกเองซะ! ครอบครัวแกก็สุขสบายไปได้อีกไม่กี่วันหรอก ยังจะมีกะใจมาเป็นคนดีเสือกเรื่องคนอื่นอีกเหรอ?"
จ้าวจินหัวฟังแล้วคิ้วขมวดแน่น คว้ามือที่ชี้หน้าตัวเองไว้ "หมายความว่าไง?"
ลู่เย่าจู่เลิกคิ้วกวนๆ "หมายความว่าไง? ก็ตามตัวหนังสือไง! แกจะคิดยังไงก็คิดไป"
พูดจบก็ผลักจ้าวจินหัวจนถอยหลังไป นิ้วกระแทกหน้าผากเขาอย่างแรง "แล้วก็ ตอนนี้รีบไสหัวไปเดี๋ยวนี้เลย! ข้าจะสั่งสอนไอ้ขาพิการนี่กับน้องสาวหน้าตบของแกให้เสร็จก่อน แล้วค่อยมาคิดบัญชีกับแกทีหลัง!"
จ้าวจินหัวถูกท่าทียโสโอหังของอีกฝ่ายยั่วจนโมโหสุดขีด ทนไม่ไหว ชูกำปั้นขึ้นแล้วซัดใส่หน้าเขาเต็มแรง "ไอ้สารเลว! ข้าทนแกมานานพอแล้ว!"
ลู่เย่าจู่ไม่ทันตั้งตัว โดนเข้าเต็มๆ หางตาฟกช้ำดำเขียวทันที
"สัตว์!!!!" ปากก็สบถคำหยาบ พร้อมกับชกต่อยกับจ้าวจินหัวทันที
จ้าวเสี่ยวเอ้อร์ จ้าวเสี่ยวซาน จ้าวเสี่ยวซื่อ และจ้าวเสี่ยวอู่ เห็นว่าพี่ใหญ่เปิดศึกไปแล้ว ก็พับแขนเสื้อขึ้น "ไป! สู้กับพวกมัน!"
ทั้งสี่คนฮึกเหิม เดินกร่างเข้าไปหาสี่คนที่เหลือของตระกูลลู่
ทั้งสองฝ่ายต่างมีห้าคน อายุก็พอๆ กัน
แต่ปัญหาคือ เด็กห้าคนของตระกูลลู่นี่ปกติที่โรงเรียนก็เป็นนักเลงอันธพาล มีประสบการณ์ต่อยตีด้วย