หวังวังถูกชมจนลอยละล่อง หางที่ตกกลับแกว่งไปมาอย่างมีความสุข
"โฮ่ง... โฮ่ง!"
ฮิฮิ!
หวังวังสวยที่สุด!
หวังวังน่ารัก!
นายน้อยชมหวังวังแล้ว
หวังวังดีใจจัง! ดี๊ด๊า!
"พวกพี่ดูสิ หวังวังเห่าเป็นหมาได้ด้วยนะ~" ผูเถาจับหูใหญ่ ๆ ของหวังวัง พลางยิ้มตาหยีพูดว่า "ตอนเด็ก ๆ มันก็เห่าโฮ่ง ๆ ทุกวัน พอโตขึ้นไปสู้กับเสือในป่า จู่ ๆ ก็หัดเห่าหอนแบบหมาป่าซะงั้น"
เด็กน้อยพูดจบ เงยหน้ามองฟ้า ตะโกนเลียนเสียงดังลั่น "โฮ่งงง~~~~~ แบบนี้ไง!"
หวังวังได้ยินก็เงยหน้าหอนตามทันใด "โฮ่งงง~~~~!!!!!!!!"
เสียงหอนของหมาป่าที่กึกก้องไปทั่วฟ้า
ทะลุผ่านตรอกซอกซอย ทรงพลังน่าเกรงขาม
ผู้คนที่อยู่ไกลออกไปพากันกรีดร้อง "เหมือนมีหมาป่านะ!!! ฉันได้ยินเสียงหมาป่าหอน!"
"รีบหนี! เร็วเข้า!"
"หมาป่าตัวนั้นอยู่ตรงนั้น!!!" มีคนชี้มาทางหวังวัง เกิดความโกลาหลขึ้น
"ดูเหมือนจะเป็นหมาป่าสีขาวด้วย! หนีเร็ว!!!"
ผูเถาเห็นผู้คนแตกตื่น ก็รีบอธิบายด้วยเสียงเด็กน้อย "หวังวังไม่ช่ายหมาป่านะ! มันช่ายหมาพันทาง! หมาพันทางที่เห่าโฮ่ง ๆ ไง!"
หวังวังรู้ตัวว่าก่อเรื่องแล้ว รีบแกว่งหางใหญ่ แล้วร้องเสียงเบา "โฮ่ง... โฮ่ง!"
"พวกคุณฟังสิ! มันเป็นหมาจริง ๆ ด้วยนะ!!!"
แต่คนเดินถนนจะได้ยินคำอธิบายของผูเถาที่ไหนกัน
เพียงชั่วพริบตา ถนนทั้งสายก็ว่างเปล่าไร้ผู้คน