หวังวังที่ทำตัวเป็นแค่ฉากหลังมาตลอด ในที่สุดก็ได้โอกาสออกรายการตัวแล้ว
มันใช้ขาที่ผอมลงไปไม่น้อย กระโจนเข้าใส่ลู่เย่าจู่ ก่อนจะงับเข้าที่ขาเขาอย่างรวดเร็ว
"โฮ่ง!"
[ตัวร้าย! คนเลว! แกล้งนายน้อย! ข้าจะกัดให้ตาย!]
"อ๊าก!!!!" ลู่เย่าจู่เจ็บจนหน้าบูดเบี้ยว ถ้าไม่ติดว่าถูกควบคุมร่างกายอยู่ คงกระโดดขึ้นไปแล้ว "หมาเถื่อนมาจากไหนน่ะ! ไสหัวไป!"
หวังวัง: "[○･｀Д´･○]!!!!"
ถึงกับด่ามันว่าเป็นหมาเถื่อนเรอะ?!
บัดซบ!!!
คนเลว!
กัดให้ตาย กัดให้ตาย!
กัดให้หมดเลย!!!!
หวังวังเงยหน้ามองลู่เย่าจู่ ดวงตาสีเขียวกร้าวฉายแววดุร้าย
มันขู่คำรามต่ำ เขี้ยวยาวแหลมโผล่ออกมา แค่มองก็ขนลุกขนพองแล้ว
ลู่เย่าจู่ถึงกับฉี่ราดด้วยความกลัว ขาสั่น ขาแข็ง ปิดตาร้องลั่น "แฮ่ก!!! หมาป่า! แกมันไม่ใช่หมาเถื่อน! แกเป็นหมาป่า!! ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!!!"
"เพี๊ยะ!!!"
ผูเถารวบรวมแรงทั้งหมดที่มี ฟาดเข้าใบหน้าเขาอีกฉาดหนึ่ง "ตามั่วแล้วหรือไง! นี่คือสัตว์เลี้ยงสุดที่รักของบรรพชนผูเถาแกนะ ถึงกับด่ามันว่าหมาเถื่อน แถมยังตามั่วคิดว่ามันเป็นหมาป่า สมควรโดนตี!"
พูดจบ ก็ฟาดเข้าให้อีกฉาด
ลู่เย่าจู่ที่หน้าบวมหน้าช้ำไปหมด: "..."
มีใครบ้างชี้หมาป่าแล้วบอกว่าเป็นหมาได้นะ?
ฮือๆ!
ท่านแม่ เขาอยากกลับบ้าน
ผูเถาตีลู่เย่าจู่อย่างแรงจนหนำใจ ระบายความแค้นออกมาหมด
เธอกระโดดลงมาจากหลังของลู่เย่าจู่ โบกมือเล็ก "เอาล่ะ คุกเข่าขอโทษพี่หานถานซะดีๆ!"
ลู่เย่าจู่เดือดดาลทันที!!!