ด้วยความช่วยเหลือจากผู้ตรวจการโจว ในที่สุดเสี่ยวผูเถาก็ได้สวมกำไลเงินคู่นั้นอย่างเรียบร้อย
เด็กน้อยยกมือเล็ก ๆ ขึ้น ชูอวดกลางแสงแดดอย่างหลงตัวเอง
"ว้าว! สวยจังเลย!!!"
ไม่รู้ว่าใช่ภาพลวงตาหรือไม่ ตอนที่แสงแดดส่องกระทบกำไลเงินนั้น กลับมีลำแสงเจ็ดสีสุกสกาวแวบผ่านไปวาบหนึ่ง
เสี่ยวผูเถากระพริบตาปริบ ๆ แล้วมองดูอย่างตั้งใจ
ลำแสงเจ็ดสีนั้นก็หายไปแล้ว ยังคงเป็นกำไลเงินธรรมดา ๆ คู่นั้นเหมือนเดิม
เธอเห็นผิดไปหรือเปล่านะ?
เสี่ยวผูเถาชื่นชมกำไลสวย ๆ พลางก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เงยหน้ามองผู้ตรวจการโจว "จริงสิ! คุณปู่ หนูไปหาท่านอารองก่อนนะฮะ! มือของท่านไม่สบาย ผูเถาจะไปรักษาให้!"
พูดจบ ไม่รอให้ผู้ตรวจการโจวตอบ ก็ก้าวขาสั้น ๆ ปึงปัง ๆ วิ่งไปทางห้องโถงใหญ่ทันที
ผู้ตรวจการโจวยืนอยู่ตรงที่เดิม มองแผ่นหลังเล็ก ๆ ของเด็กน้อย อดรู้สึกซาบซึ้งใจไม่ได้
พวกเฉียนชุนฮวากำยันต์ที่ผูเถาให้ไว้แน่น แล้วกรูเข้ามาล้อม
"ท่านผู้บังคับการโจว ตกลงผูเถาเป็นลูกของใครกันแน่? เด็กที่ทั้งฉลาดน่ารักน่าเอ็นดูอย่างนี้ แถมยังเก่งกาจอีก นี่ต้องเป็นบุญที่บรรพบุรุษสั่งสมมากี่ชั่วอายุคนกันนะ!"
"ใช่แล้ว! ท่านผู้บังคับการโจว ฉันได้ยินว่าผูเถาเป็นลูกของหัวหน้ากองจ้าว เรื่องนี้จริงหรือเท็จแค่ไหนกัน!"
"ผูเถาหน้าตาเหมือนหัวหน้ากองจ้าวราวกับพิมพ์เดียวกัน นางเป็น... ลูกนอกสมรสของหัวหน้ากองจ้าวจริง ๆ หรือ?" ในฝูงชน ไม่รู้ว่าใครพูดเบา ๆ ขึ้นประโยคหนึ่ง