เจียงหลิ่วจือฟังแล้วตกใจทันที: “อะไรนะ เมื่อวานมันตบหน้าเธอด้วยเหรอ”
“ใช่!” พูดถึงเรื่องนี้ ฉินเซี่ยงจวินก็ยิ่งโกรธ: “มันตบหน้าฉันต่อหน้าผู้ตรวจการโจว แถมยังเยาะเย้ยฉันว่าเป็นหมอเถื่อน แล้วช่วยชีวิตเสี่ยวอู่ต่อหน้าคนในบ้านโจว”
“อะไรนะ” เจียงหลิ่วจือฟังแล้ว โกรธจนท้องน้อยบิดเกร็ง
ไอ้เด็กเวรนั่น!
เพิ่งมาที่เขตที่พักทหารได้สองวัน ก็เล่นงานทั้งเธอและฉินเซี่ยงจวินจนจนมุม!
โกรธนัก!
เจียงหลิ่วจือกุมท้อง อารมณ์พลุ่งพล่านเกินไป ท้องน้อยพลันเจ็บแปลบ
“หลิ่วจือ!” ฉินเซี่ยงจวินรีบอุ้มเธอ
เจียงหลิ่วจือรู้สึกรังเกียจในใจ ตบหน้าเขาไปทันที: “อย่ามายุ่งกับฉัน!”
ฉินเซี่ยงจวินถูกตบหน้า กุมหน้าตัวเองอย่างเจ็บใจ: “ได้ ๆ ฉันไม่แตะต้องเธอ หลิ่วจือ อย่าโกรธไปเลย”
เจียงหลิ่วจือจ้องเขาอย่างโกรธแค้น ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห: “เป็นเพราะแกนั่นแหละ! ถ้าไม่ใช่เพราะแก…”
ถ้าไม่ใช่เพราะเขายั่วยวนเธอ ทำให้เธอเลยเถิด ติดใจ แล้วยังมีลูก เรื่องก็คงไม่เป็นแบบนี้!
ตอนนี้ลูกยังเล็ก ท้องยังซ่อนได้
ถ้าโตกว่านี้ คงซ่อนไม่อยู่แล้ว!
อวี่โจวเองก็ไม่ยอมมีสัมพันธ์กับเธอ
ตอนนี้แค่คิดก็ปวดหัว
ยิ่งตอนนี้ ในเขตที่พักยังมีไอ้ผูเถาเดรัจฉานที่รู้วิธีเต๋าอีก!
เมื่อวานมันเอากระบี่เหรียญทองแดงมาชี้ที่เธอ เธอก็สลบไปเลย
มันยังใช้วิชาอะไรบางอย่าง ช่วยชีวิตหลานผู้ตรวจการโจวอีก