เสี่ยวผูเถาถูกขัดจังหวะ ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอย่างหงุดหงิด
ทำไมทุกครั้งที่เธอกำลังจะพูดเรื่องสำคัญ ต้องมีคนมาขัดจังหวะตลอดเลยนะ?
เธอหมดอารมณ์แล้ว...
"หัวหน้ากองจ้าว!" เสียงของเฉียนชุนฮวาดังใกล้เข้ามาทุกที: "ท่านรีบไปที่ตึกพนักงานของสถานีอนามัยกันเถอะ! ครอบครัวหมอฉินมีเรื่องแล้ว! ตอนนี้เขามาอาละวาดอยู่ใต้ตึกพนักงาน บอกว่าผูเถาขโมยของทั้งหมดในบ้านเขาไป แถมยังบอกว่าเธอแกล้งเป็นผี ทำให้จ้าวเจียวเจียวตกใจจนป่วย!"
"ตอนนี้เรื่องบานปลายใหญ่โตแล้ว ขนาดผู้ตรวจการยังออกหน้าเลย ท่านรีบไปดูเถอะ!"
เมื่อได้ยินคำพูดของเฉียนชุนฮวา เสี่ยวผูเถาก็รู้สึกผิดจนเม้มปากแน่นทันที
หา?
ไม่จริงใช่ไหม?
เรื่องเมื่อคืนเธอทำอย่างลับๆ ล่อๆ นะ ฉินเซี่ยงจวินสงสัยมาถึงตัวเธอได้ยังไง?
จ้าวอวี่โจวมองขนมต้มตัวน้อยที่สายตาล่อกแล่กบนเตียง รูม่านตาหรี่ลง: "ผูเถา สิ่งที่ป้าราดพูดเป็นความจริงหรือเปล่า?"
เสี่ยวผูเถาไม่กล้าสบตากับพ่อ ก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด มือน้อยๆ ทั้งสองข้างมาจิ้มกัน: "เอ่อ... คือว่า... ว่า..."
จ้าวอวี่โจวมองก็รู้ว่าตัวน้อยรู้สึกผิดแล้ว
ดูท่าสิ่งที่ป้าราดพูด เก้าในสิบส่วนคงเป็นเรื่องจริง
แต่พอนึกถึงที่เจ้าตัวแสบเพิ่งบอกว่า เธอสงสัยว่าฉินเซี่ยงจวินจ่ายเงินจ้างคนร้ายลักพาตัวมาจับพ่อ เขาก็เข้าใจในทันที
แม้จะใช้เวลาอยู่ด้วยกันไม่นาน แต่เขาค้นพบตั้งนานแล้วว่า เจ้าตัวน้อยมีนิสัยแก้แค้นแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน