เด็กน้อยเล่าเหตุการณ์ที่เธอจับคนร้ายลักพาตัวได้อย่างละเอียดลออ ตั้งแต่ต้นจนจบ สุดท้าย เงยหน้าขึ้นมองจ้าวอวี่โจวด้วยแววตาเปี่ยมความคาดหวัง "ปะป๊า ผูเถาเก่งมากเลยใช่ไหมคะ?"
จ้าวอวี่โจวหลุบตาลง ลูบหัวเธออย่างเอ็นดู
พยายามทำทีเป็นสบายๆ แต่เมื่อเอ่ยปาก น้ำเสียงกลับแหบพร่า "เก่งมาก เสี่ยวผูเถาคือคนที่เก่งที่สุดในโลกเลย"
เด็กน้อยเบิกตากว้าง เอื้อมมือไปแตะใบหน้าของเขาอย่างตะลึง "ปะป๊า...ทำไมหนูถึงร้องไห้ล่ะคะ?"
จ้าวอวี่โจวเช็ดน้ำตาลวกๆ ส่ายหน้าเบาๆ "พ่อไม่ได้ร้องไห้ พ่อแค่เห็นเสี่ยวผูเถาปลอดภัย ก็ดีใจมากเกินไป"
เสี่ยวผูเถาตกตะลึงมองเขา ใบหน้าน่ารักขาวเนียนเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เธอไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม?
เมื่อกี้ปะป๊าบอกกับเธอว่า 'พ่อ' งั้นเหรอ?
ไม่จริงใช่ไหม ไม่จริงใช่ไหม?!
ไม่ใช่เพราะเธออยากเป็นลูกของปะป๊ามากเกินไป จนหูแว่วใช่ไหม?
เด็กน้อยคว้าแขนเสื้อของจ้าวอวี่โจวไว้แน่น นิ้วมือเกร็งจนข้อนิ้วขาวซีด
"ปะป๊า เมื่อกี้หนูพูดว่าอะไรนะคะ?"
เธอจ้องตาของจ้าวอวี่โจวเขม็ง ไม่ยอมพลาดสีหน้าเล็กๆ น้อยๆ บนใบหน้าของเขาแม้แต่นิดเดียว
จ้าวอวี่โจวหลุบตาลงจ้องดวงตาของเธอ ค่อยๆ ปัดผมปรกข้างแก้มของเธออย่างอ่อนโยน น้ำเสียงแผ่วเบา "พ่อบอกว่า พ่อเห็นหนูปลอดภัย พ่อดีใจมาก"
เสี่ยวผูเถาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่อยากเชื่อหูตัวเองเลย
เธอไม่ได้ฟังผิดจริงๆ!
ปะป๊าเรียกตัวเองว่าพ่อต่อหน้าเธอจริงๆ!!!