ผู้บังคับการโจวยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน โต้แย้งทันทีว่า "ผูเถาเพิ่งสามขวบ! จะไปแบกเฟอร์นิเจอร์ชิ้นใหญ่ขนาดนั้นได้ยังไง? แล้วก็อีกอย่าง ผูเถาไปวาดเต่ากับถั่วเขียวบนหน้าพวกคุณทำไม? แถมยังต่อยหมอฉินอีก? ก็พวกคุณไม่ได้ทำอะไรผิดต่อเธอนี่นา!"
"หรือว่า พวกคุณแอบทำเรื่องน่าละอายอะไรไว้ ที่พวกเราไม่รู้กัน?"
หยางเสวี่ยเหมยที่เต็มใบหน้าไปด้วยถั่วเขียวสีดำ ทำท่าทางรู้สึกผิดแล้วกะพริบตาปริบ ๆ "เปล่า... เปล่านะ! เป็นไปได้ยังไง!"
ฉินเซี่ยงจวินมีพิรุธในใจอยู่แล้ว พอได้ยินผู้บังคับการโจวพูดเช่นนี้ สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย: "ผู้บังคับการโจว เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้! ผมเพิ่งเจอผูเถาครั้งเดียว ตอนนั้นอยู่ในห้องพยาบาล ด้วยความรับผิดชอบในฐานะหมอ ผมห้ามไม่ให้เธอใช้วิธีเต๋าช่วยเสี่ยวอู่ ตอนนั้นเธอโกรธมาก ตบหน้าผมไปฉาดนึง..."
คำพูดนี้ ไม่ต่างอะไรกับการจงใจชี้นำให้ทุกคนสงสัยไปที่ผูเถา
ผู้บังคับการโจวทำหน้าดำคร่ำเครียด "ผูเถาเพิ่งสามขวบ จะไปอาฆาตแค้นเรื่องแค่นี้ แล้วไปก่อกวนถึงบ้านคุณตอนดึกได้ยังไง? สหายฉินเซี่ยงจวิน สหายหยางเสวี่ยเหมย พวกคุณพูดจาระวังหน่อย ที่นี่คือเขตที่พักทหาร พวกคุณต้องรับผิดชอบคำพูดของตัวเอง ถ้าพวกคุณใส่ร้ายผูเถา นั่นคือข้อหาหมิ่นประมาท! ต้องนอนคุกนะ!"
หยางเสวี่ยเหมยตกใจกับคำพูดนี้ ถึงกับเงียบกริบ ไม่กล้าอาละวาดต่อ
ฉินเซี่ยงจวินเองก็หน้าดำ ริมฝีปากเม้มแน่นไม่พูดอะไร
จ้าวเจียวเจียวยืนข้างหยางเสวี่ยเหมย ถูกทำให้ตกใจจนไข้ขึ้นสูงจริง ๆ หน้าก็ดำแดงก่ำ หมดเรี่ยวแรง