พี่ชุน: "......"
ใครบังเอิญกับแกวะ!!!!
เด็กนี่รู้ตัวไหมว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในสถานการณ์อะไรนะ?!
พี่ชุนหน้าเครียด หงุดหงิดจนถีบลูกน้องไปหนึ่งที "ไอ้พวกไร้ประโยชน์! ขนาดพ่นยาสลบยังพ่นไม่เป็น ทำเอาตัวเองสลบซะงั้น!"
เสี่ยวผูเถาหรี่ตาดำปิ๊ง มือเล็กที่ถูกมัดไพล่หลังขมวดปมจักรวาลอย่างรวดเร็ว
พอเนตรสวรรค์ หมื่นสิ่งก็เผยร่าง!
เจ้าตัวเล็กหรี่ตาลง พินิจใบหน้าพี่ชุนอย่างละเอียด
ตาเรี่ยว จมูกบาน
แถมยังมีริมฝีปากบางเฉียบราวปีกจักจั่น ใจคดโหดร้ายแต่กำเนิด
หว่างคิ้วมีรอยย่นเป็นร่องลึกดั่งรังไหม ใต้ตาสะสมเนื้อร้าย ใจคอคลั่งแค้นบีฑา
ทั่วร่างยังคละคลุ้งด้วยไอสีดำแห่งกรรมชั่ว
ที่สำคัญสุด ตรงเอวเขามีปืนหนึ่งกระบอก!
คนนี้ไม่ใช่แค่พวกลักพาตัว แต่ยังคลุกคลีกับแก๊งอาชญากรรมด้วย!
ในมือเปรอะเปื้อนชีวิตคนมามากมาย!
พี่ซีเคยบอก ปืนนี่ร้ายกาจนัก!
ยิงถูกหัวใจปุ๊บ ต่อให้เป็นเซียนก็ช่วยกลับมาไม่ได้
ฮือ ๆ ๆ!
หนูเพิ่งสามขวบเอง ไม่อยากตายนะ!!!
เสี่ยวผูเถา: "┭┮﹏┭┮"
รู้งี้ตอนนั้นที่ร้านอาหาร ไม่น่าด่าได้สกปรกขนาดนั้นเลย!
น่าจะจัดการให้แขนขาเขาใช้การไม่ได้ตั้งแต่แรก! ตัดโอกาสไม่ให้เขามาก่อเรื่องร้ายได้
ฮือ ๆ ๆ!!!
พลาดแล้วไงพลาดแล้ว!
"อีหนู ตื่นแล้วเรอะ?" พี่ชุนยิ้มเย็นชา ตบแก้มเสี่ยวผูเถาแรง ๆ "เด็กอื่นร้องไห้กันหมด แกทำไมไม่ร้อง?"
เสี่ยวผูเถากะพริบตาปริบ ๆ ใบหน้าใสซื่อน่าเอ็นดู "จะร้องไห้ทำไมล่ะคะ? ร้องแล้วไม่เท่เลยนะ"