พี่ชุนเงยหน้ามองเสี่ยวผูเถา แล้วชะงักไป
ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าเจ้าตัวเล็กนี่ผิดปกติตรงไหน
ไม่นะ!
เธอไม่ใช่ถูกเชือกมัดมือมัดเท้าไว้แน่นหนาหรอกเหรอ?!
เธอดิ้นหลุดจากเชือกได้ตอนไหน!!!!
เขาเพิ่งรู้ ว่าก่อนหน้านี้รู้สึกแปลก ๆ มาตลอด!
ตั้งแต่ตอนที่เธอเริ่มกัดนิ้วโป้งมองฟ้า เขาก็ควรรู้ตัวแล้ว!!!
“น้องสาม! เร็ว! มัดเธอไว้!”
พี่ชุนรู้สึกว่ามันไม่ชอบมาพากล จึงง้างไกปืนเล็งมาที่ผูเถา
“อ๊ากกก! ไอ้เลว ไปล้างซะ!!!”
ผูเถาเคลื่อนไหวรวดเร็ว กระโดดตัวลอยลงไปที่พื้น ยกหมัดน้อย ๆ ฟาดใส่หน้าพี่ชุน
พี่ชุนตกใจ รีบเบี่ยงปืนออก
เพราะยังไม่ได้รับเงินส่วนที่เหลือ เจ้าเด็กนี่จึงยังตายไม่ได้ในตอนนี้
เขาจับมือเล็ก ๆ ของเสี่ยวผูเถาด้วยสัญชาตญาณ
ชะงักไปหนึ่งวิ แล้วหัวเราะเย็นชา: “ก็แค่นี้?!”
นึกว่าเก่งแค่ไหน
เจ้าตัวน้อยแย้มปากยิ้ม น่ารักไร้พิษภัย
“เท้าจิ๋วของหนู เท่กว่าเยอะเลยนะจ๊ะ~”
พี่ชุนนิ่งไปชั่วขณะ: “อะไรนะ?”
วินาทีถัดมา ก็เห็นเจ้าตัวเล็กสะบัดมือหลุด แล้วยกขาสั้น ๆ ขึ้นอย่างรวดเร็ว
เสียงเด็กน้อยนุ่มนิ่ม ดังก้องไปทั่วหุบเขา: “เท้าจิ๋วหนู เตะไอ้เลว!”
“อ๊าก!!!” พี่ชุนถูกเจ้าเด็กเตะโดนเป้ากางเกง ร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา
“พี่ชุน!”
“ไม่เป็นไรนะ?”
น้องสามกรีดร้อง พยุงพี่ชุนขึ้น
พี่ชุนกุมเป้ากางเกง ใบหน้าบิดเบี้ยว จ้องเขม็งใส่เสี่ยวผูเถา ยกปืนพกเล็งไปที่เจ้าเด็ก: “เด็กแสบ แกหาที่ตาย!”