"เพียงแต่ เจ้ายังเด็กนัก กินได้มากสุดแค่ครั้งละหนึ่งเม็ด หากใช้เกินขนาด จะให้ผลในทางตรงกันข้าม"
"อย่างนี้นี่เอง..." เสี่ยวผูเถาพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง "ผูเถารู้แล้วจ้า! ท่านปู่ตี้หลิงไม่ต้องห่วงน้า ต่อไปหนูจะเป็นเด็กดี ไม่แอบกินเด็ดขาดเลยเจ้าค่า!"
ตี้หลิงยิ่งมองเสี่ยวผูเถาก็ยิ่งพึงพอใจ กล่าวอีกว่า "เรือนไม้ไผ่หลังนี้ มีนามว่า 'ตำหนักหนานเฟิง' ภายในมีสมบัติล้ำค่ามากมายที่อดีตนายของข้าเก็บสะสมไว้ ตอนนี้ พวกมันล้วนเป็นของเจ้าแล้ว ไปดูเถิด"
เสี่ยวผูเถาได้ฟัง ก็รีบวิ่งเข้าไปในเรือนไม้ไผ่ทันที
แต่ครานี้ ภายในเรือนกลับแตกต่างจากตอนที่หนูน้อยเข้ามาตามหาคนก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง
เรือนไม้ไผ่เล็ก ๆ ที่ดูธรรมดาจากภายนอก ภายในกลับพลิกแปรเป็นอีกมิติอย่างน่าอัศจรรย์!
บนประตูห้องด้านซ้าย มีอักษรพู่กันหวัด ๆ เขียนว่า 'หอเจินเป่า' สามตัวอักษร
ภายในห้องกว้างขวางอย่างน้อยก็หลายพันตารางเมตร!
ด้านในเรียงรายไปด้วยชั้นวางของเต็มพื้นที่ ล้วนเป็นของโบราณกับอักษรภาพนานาชนิด!
เสี่ยวผูเถายืนอยู่หน้าประตู ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ
นี่...
ทั้งหมดนี่คือของเสี่ยวผูเถาจริง ๆ หรือเนี่ย?!
ท่านบรรพจารย์เอย! รวยเกินไปแล้วมั้งยะ!
เด็กน้อยเก็บอาการตกใจ ไปดูห้องตรงกลางต่อ
อักษร 'หอเป้ยเปา' สามตัวบนประตู ส่องประกายแสบตาคู่โตใสแป๋วของหนูน้อย
ผลักประตูเข้าไป แสงระยิบระยับของอัญมณีสีทองอร่ามส่องแยงตาจนหนูน้อยแทบตาบอด