คนในตระกูลจ้าวแล้งหน้าขึ้นพร้อมกัน
จ้าวอวี่ชวนโอบกอดเฉินเสี่ยวหลานที่ร้องไห้ไม่หยุดไว้แน่น ถามอย่างร้อนใจ "ภรรยา เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ หรือว่าตอนนั้นเธอพาจินสุ่ยกับจินมู่ไปขอพรที่ศาลเทพเจ้าเมือง?"
เฉินเสี่ยวหลานกำหนัดหน้าตัวเองไว้อย่างเจ็บปวด พยักหน้าเบา ๆ
เธอร้องบอก "ฉัน... ฉันตอนนั้นเห็นจินสุ่ยกับจินมู่เป็นไข้สูงไม่ลด พอเหลือบไปเห็นมีศาลเทพเจ้าเมืองอยู่หลังโรงพยาบาลพอดี ก็เลยคิดว่าพาเด็ก ๆ เข้าไปขอพร ให้พระโพธิสัตว์คุ้มครอง ฉัน... ฉันก็ไม่รู้ว่าข้างในบูชาปีศาจร้ายกินคนอยู่นี่นา..." ทุกคนฟังเสียงสะอื้นของเฉินเสี่ยวหลานแล้วต่างเงียบกริบ
ที่แท้ นี่คือความจริงเบื้องหลังที่น้องชายทั้งสองกลายเป็นคนซื่อทึบ
พวกเขาไม่ได้ป่วยจนสติฟังม่ายไปเอง แต่ถูกปีศาจร้ายในศาลเทพเจ้าเมืองดูดอายุขัยไปต่างหาก!
เสี่ยวผูเถาได้ยินถึงตรงนี้ ก็เดาออกคร่าว ๆ แล้ว
งั้นพี่หกกับพี่เจ็ดถูกส่งไปอยู่ต่างจังหวัด เพราะกลายเป็นคนซื่อทึบแล้วงั้นเหรอ?
แต่แรกทุกคนคิดว่าเป็นไข้สูงจนไหม้สมอง วันนี้ถึงจะรู้ว่าแท้จริงถูกปีศาจร้ายตนนั้นทำร้าย!
ตัวจิ๋วกระโดดลงจากเก้าอี้ ตึงตังตึงตังวิ่งไปหาเฉินเสี่ยวหลาน จับมือเธอไว้ ปลอบด้วยน้ำเสียงแว่วเด็กน้อย "ป้าใหญ่อย่าร้องไห้สิ พี่หกกับพี่เจ็ดจะได้ไม่เป็นอะไรค่ะ! ผูเถามีวิธีช่วยพวกพี่ค่ะ!"
เฉินเสี่ยวหลานได้ยินดังนั้น ร่างแข็งค้างทันที สะเปะสะปะเช็ดน้ำตาหนึ่งครั้ง แล้วมองเด็กน้อยด้วยดวงตาแฉะเปียก "เธอ... เธอหมายความว่า จินสุ่ยกับจินมู่ยังมีทางกลับมาเป็นคนปกติได้อีก?"
"อื้มอื้ม!" เสี่ยวผูเถาพยักหน้าแว่ว ๆ "ปีศาจร้ายตัวนั้นถูกคุณซือฟู่กับหนูกับพี่ซีช่วยกันจัดการไปเรียบร้อยแล้วค่ะ! อายุขัยที่มันดูดไปก็จะกลับเข้าสู่ร่างของคนที่ถูกยืมไปทั้งหมดค่ะ"