เสี่ยวผูเถาแท้จริงจะถูกกลิ่นฉุนจนอ้วนหนักไปแล้ว ชายคิ้วขมวดทันที แล้วบีบยันต์ขจัดกลิ่นหนึ่งใบ ถอยหลังออกไปหลายก้าว
จากนั้นก็จ้องมองฝ่ามือของจ้าวจินมู่กับจ้าวจินสุ่ยทั้งคู่
บริเวณฝ่ามือของทั้งสอง ปรากฏรอยประทับสีดำมืดโดยตรง ซึ่งแผ่กลิ่นอายแห่งความตายออกมา!
นี่คือหลักฐานว่าอายุขัยของทั้งคู่ถูกดูดกลืนไป!
เจ้าตัวเล็กหน้าตึง เดินกลับไปยังกลางลานบ้าน
น้ำเสียงแหลมเล็กแฝงความเยือกเย็น "ซือฟู่! ไปเอาโต๊ะแปดเซียนในห้องโถงออกมา!"
ผูถีเต้าจ่างยกคิ้ว กระโจนเข้าไปในห้องโถงแล้วแบกโต๊ะแปดเซียนไม้หู่ไม้เก่าหนักอึ้งออกมา
ด้วยวัยที่แม้แก่แต่ยังแข็งแกร่ง เขาแบกโต๊ะแปดเซียนออกมาที่ลานบ้านได้ด้วยแรงตัวเองเพียงลำพัง
วางลงกลางลานเสียงดังปัง ฟุ้งกระจายเป็นฝุ่นควัน
เขาตบมือเบา ๆ แล้วมองเสี่ยวผูเถาด้วยท่าทางโอหัง "ศิษย์ที่รัก ความเร็วของข้าเป็นอย่างไร"
เจ้าตัวเล็กชูหัวแม่มืออย่างว่านอนสอนง่าย เริ่มปลอบเด็กแก่ "ซือฟู่เก่งมากเลย! แรงของซือฟู่เก่งที่สุดที่สุดที่สุดเลยล่ะ!"
ปลอบผูถีเต้าจ่างจนมุมปากยกยิ้มไปทั้งสองข้าง
เสี่ยวผูเถาหันไปมองเฉินเจ่าอีกคน "พี่ซี รบกวนเจ้าไปครัวเอาเถ้าก้นกระทะมาหน่อย แล้วเอาชามเซรามิกใบใหญ่มาด้วยนะ!"
"รับทราบ!" เฉินเจ่าตอบรับอย่างร่าเริง แล้ววิ่งกระโจนเข้าไปในครัวหยิบชามเซรามิกกับเถ้าก้นกระทะ
เสี่ยวผูเถาแหวกมือเล็ก ๆ ลงไปในถุงวิเศษที่เอว หยิบยันต์สีเหลืองเป็นกองออกมา แล้วตบลงกลางโต๊ะแปดเซียน
จากนั้นหยิบระฆังสานชิงขนาดจิ๋วออกมาอีกชิ้น