ตระกูลจ้าว
เสี่ยวผูเถาพาอาจารย์กับพี่ชายรองกลับมาถึงซื่อเหอเยวี่ยน บ้านได้เตรียมอาหารอันโอชะวางไว้เต็มโต๊ะใหญ่แล้ว รอแต่ว่าคนทั้งสามจะกลับมาทาน
ผู้นำเจียงก็อยู่ที่นั่นด้วย
เมื่อเห็นตัวเล็กกลับมา ทุกคนต่างรีบเดินออกมารับ
"ผูเถา ผูถีเต้าจ่าง เต้าจ่างเฉินเจ่า กลับมาแล้วสินะ!"
"อาหารเตรียมพร้อมแล้ว เชิญเลย เชิญขึ้นที่ประธาน"
ผูถีเต้าจ่างยิ้มแล้วประนมมือรับไหว้ "ขอบคุณ ขอบคุณ"
"งั้นเฒ่าไม่อ้อมค้อมแล้ว"
ตำแหน่งแขกเกียรติยศนี้ ผูถีเต้าจ่างคิดว่าตนเองรับได้อย่างภาคภูมิ
เพราะเขาคืออาจารย์ของผูเถา อีกทั้งยังเป็นคนเก็บตัวเล็กมา ลำบากลำบนเลี้ยงดูมาจนโตขนาดนี้
แค่นั่งที่ประธานเท่านั้นเอง เขาจะไปยิดยับอะไร!
พอนั่งลง ผูถีเต้าจ่างก็โบกมือเรียกผูเถา "ศิษย์ดี เข้ามาหาอาจารย์สิ"
เสี่ยวผูเถาวิ่งกระเถิบตัวมาทันที กระโดดเข้ากอดอกท่าน แล้วพูดเสียงแหลมเล็กว่า "ซือฟู่!"
ตัวเล็กไม่ได้ได้นั่งบนตักอาจารย์ ไม่ได้ได้อาจารย์ป้อนข้าวมานานแล้ว คิดถึงจนแทบขาดใจ
ปีนขึ้นไปบนตักผูถีเต้าจ่างอย่างชำนาญ เอนตัวแบบผ่อนคลาย สะบัดขาเตี้ย ๆ ไปมาแล้วเริ่มอ้อนอ้อนว่า "ผูเถาไม่ได้ทานข้าว ๆ กับซือฟู่มานานแล้ว! ซือฟู่จ๋า ผูเถาหลับไปทั้งสิบวัน วันนี้ยังปราบปีศาจร้ายตัวใหญ่ไปอีกหนึ่งตัว ท้องน้อยหิวแฟบไปหมดแล้ว!"
ตัวเล็กมองโต๊ะอาหารอันโอชะ น้ำลายสอไหลเพราะความอยาก
"วันนี้หนูจะกินข้าว ๆ 20 ชาม!!! ต้องกินผัก ๆ อีกเพียบ ๆ !! ต้องท้องน้อยกลมกลึงเต่ง ๆ เท่านั้น!"
ทุกคนพอได้ยินเสียงเด็กน่ารักน่าเอ็นดูแบบนี้ ต่างยิ้มอย่างเอ็นดูทันที