เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้นี้ หัวใจของจ้าวอวี่โจวก็ทรุดลงอย่างแรง ความตื่นตระหนกไร้ขอบเขตผุดขึ้นในใจ
นี่คือความหวาดกลัวที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อน
ต่อให้อยู่ในสนามรบ เขาก็ไม่เคยกลัวถึงขนาดนี้
เขาคว้าตัวคนขับ กระโดดขึ้นรถ ปิดประตู เหยียบคันเร่ง รถจี๊ปก็พุ่งทะยานออกไป
ใจเย็น! จ้าวอวี่โจว!
เจ้าตัวเล็กฉลาดขนาดนี้ ต่อให้เจออันตราย ก็ต้องเอาตัวรอดได้แน่
ยังไงซะ บนรถไฟ เธอก็จับคนลักพาตัวด้วยมือตัวเองมาแล้ว!
เขาพร่ำบอกตัวเองในใจไม่หยุด
ทว่าสีหน้าที่ซีดเซียว เม็ดเหงื่อบนขมับ และข้อมือที่สั่นเล็กน้อย ล้วนทรยศต่อความตึงเครียดและความกระวนกระวายของเขาในยามนี้
เมื่อถึงทางแยกข้างหน้า เขาก็มองเห็นรอยเท้าเล็กๆ ทอดยาวไปทางขวาครั้งเดียว
ด้านหลังยังมีรอยเท้าของผู้ชายโตเต็มวัยอีกสองคนตามไป
จ้าวอวี่โจวเห็นดังนั้น หัวใจก็ทรุดลงอีกครั้ง
หมุนพวงมาลัยไปทางขวา เหยียบคันเร่ง ตามรอยเท้าไปข้างหน้า
พอไปถึงที่เกิดเหตุ มองดูข้าวของที่กระจัดกระจายเกลื่อนพื้น หัวใจที่ลอยค้างของจ้าวอวี่โจว ก็จมดิ่งลงถึงก้นเหว
"ผูเถา..."
เขาหน้าซีดเผือด นิ้วมือที่เกาะพวงมาลัยสั่นไม่หยุด
ผูเถา...เกิดเรื่องจริงๆ งั้นเหรอ?
-
ผูเถาถูกปลุกด้วยเสียงร้องไห้
เจ้าตัวเล็กงัวเงียลืมตา ก็หนาวสะท้านจนตัวสั่น
ภาพพร่าเลือนค่อยๆ ชัดขึ้น เธอพบว่าตัวเองอยู่ในตู้คอนเทนเนอร์ที่ปิดทึบ มือเท้าถูกมัดไว้