"ในสายตาและในใจของเขามีแค่เจียวเจียวคนเดียว ต่อหน้าเธอเขาก็เรียกตัวเองว่าอา"
"ถ้าเขาอยากรับเธอเป็นลูกจริง ทำไมไม่จัดงานเลี้ยงรับขวัญ ไม่เรียกเธอว่าลูกสาวเล่า?"
"ฉันว่าเธอมันก็แค่เด็กหน้าไม่อายที่คอยเกาะแกะ เห็นตำแหน่งและฐานะของหัวหน้ากองจ้าวก็เลยอยากเกาะขาเขาไปกินดีอยู่ดี!"
"เด็กแบบเธอฉันเห็นมาเยอะแล้ว! พอเห็นผลประโยชน์นิดหน่อยก็รีบเข้าไปเกาะ!"
หยางเสวี่ยเหมยพูดจาเกินเลยขึ้นเรื่อยๆ: "ฉันแนะนำให้เธอตัดใจซะเถอะ! ความรักที่หัวหน้ากองจ้าวมีให้เจียวเจียว พวกเราในเขตที่พักก็เห็นกันอยู่ทั้งนั้น อย่าหวังเลยที่จะมาแทนที่เจียวเจียวในใจของหัวหน้ากองจ้าว มันเป็นไปไม่ได้!"
ผูเถาฟังแล้วรู้สึกเจ็บแปลบในใจดวงน้อยๆ
"ฮือ——"
จู่ๆ ลมก็พัดขึ้นมา
เด็กน้อยมีร่างกายอบอุ่นแต่กำเนิด ไม่เคยกลัวหนาว
แต่ชั่วขณะนี้ จู่ๆ เธอกลับรู้สึกหนาวจับใจ
หัวใจเหมือนมีรอยแผลปริออก ลูกพัดโกรกจนเจ็บแปลบ
น่าขังนัก! เสี่ยวผูเถาเบะปากคอแข็งด้วยความขุ่นเคือง
ผู้หญิงคนนี้รู้จริงๆ ว่าคำพูดแบบไหนถึงจะแทงใจดำเธอที่สุด
แต่เธอจะไม่ยอมแพ้เพราะคำพูดไม่กี่คำหรอกนะ!
เธอคือลูกสาวของปะป๊าจริงๆ!
นี่คือความจริงที่ใครก็เปลี่ยนไม่ได้!
ไม่ช้าก็เร็วเธอจะพิสูจน์ตัวตนของเธอเองจ้า!
เสี่ยวผูเถามองหยางเสวี่ยเหมยอย่างดุๆ แบบเด็กน้อย แล้วพูดว่า: "โหงวเฮ้งเธอแย่มาก ปากไม่รู้จักสั่งสมบุญ กำลังจะเจอเคราะห์ใหญ่ และจะต้องได้รับผลกรรม!"
"แก!!!" หยางเสวี่ยเหมยถูกคำพูดของเด็กน้อยประโยคเดียว ทำเอาแตกระเบิดในทันที