"พรืด…"
มีคนฟังคำพูดของผูเถาแล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้
"เสี่ยวผูเถา เปรียบเทียบได้ไม่เลวเลยนะ พอหนูพูดแบบนั้นแล้ว เหมือนจะเข้าทีขึ้นมาจริง ๆ"
พูดจบก็โบกมือให้เจียงหลิ่วจือที่สีหน้าแย่ "คุณพยาบาลเจียง ฉันไม่ได้หมายความว่าคุณเป็นดอกบัวขาวพิษร้ายนะ แค่รู้สึกว่าคำเปรียบของผูเถาสนุกดี ไม่ได้มีเจตนาอื่น"
เจียงหลิ่วจือกระตุกมุมปากอย่างฝืดเฝื่อน ยิ้มออกมาแย่ยิ่งกว่าร้องไห้เสียอีก "ไม่เป็นไร... คำเด็กไร้เดียงสา เขายังเด็ก..."
ให้ตายสิ!
ไร้เดียงสาบ้าอะไร!
ไอ้ลูกนอกสมรสนี้จงใจชัด ๆ!
จงใจทำให้เธอขายหน้าต่อหน้าคนเยอะ ๆ ลงจากเวทีไม่ได้!
เธอกัดฟันกรอด ๆ แอบส่งสายตาไปทางขวามือ
ในงานแบบนี้ หยางเสวี่ยเหมยก็อยู่ด้วยแน่นอน
เธอบรรลุข้อตกลงกับเจียงหลิ่วจือไว้นานแล้วว่าจะร่วมมือกันจัดการผูเถา
นางกำลังแทะเมล็ดแตงโม พอเห็นเจียงหลิ่วจือมองมาเชิงขอความช่วยเหลือ ก็โยนเปลือกเมล็ดแตงโมในมือลงพื้นทันที
ส่งเสียงร้องโหวกเหวกขึ้นมา "พวกคุณดูสิ! เด็กอย่างผูเถา ตัวเล็กนิดเดียว จิตใจคับแคบเสียจริง!"
"เจียวเจียวเปลี่ยนไปช่วงนี้ ฉันเห็นกับตา! เมื่อก่อนเด็กคนนี้เอาแต่ใจตัวเองจริง ๆ แต่นับตั้งแต่เกิดเรื่องถูกผูเถาแสร้งทำผีหลอกจนตกใจป่วย ก็รู้เรื่องรู้ราวขึ้นเยอะ!"
"เจียวเจียวอยากเป็นเพื่อนกับเธอด้วยใจจริง แต่เธอกลับพูดให้เจียวเจียวกับน้องสาวเจียงขายหน้าต่อหน้าธารกำนัล อย่ามาอ้างว่าเด็กยังเล็ก ฉันว่าเธอฉลาดแกมโกงชัด ๆ อะไรก็รู้ทั้งนั้น!"