"เจียวเจียวทำท่าทางกับหล่อนยังไงเราก็เห็นกันอยู่ ผูเถายิ้มหวานชวนเจียวเจียวไปเล่นด้วย แต่หล่อนกลับทำหน้านิ่งใส่ผูเถา แถมยังด่าผูเถาว่าเป็นดอกบัวขาวพิษร้าย"
พอหยางเสวี่ยเหมยพูดจบ ก็มีภรรยาทหารอีกคนกล่าวเสริม: "เมื่อวานข้าได้ยินใครคนหนึ่งพูดว่า ภรรยาผู้บัญชาการใจดีทำกับข้าวให้หล่อนกิน แต่หล่อนกลับบ้วนทิ้งลงพื้น เหยียดว่ารสชาติย่ำแย่ แถมบอกว่ายังกะขี้หมู ผู้บัญชาการภรรยาเลยร้องไห้สะอึกสะอื้นเอามื้อนั้นทิ้งไปเลย!"
"หา! มีเรื่องนี้ด้วยเหรอ?!"
"ไม่นึกเลยนะว่าเด็กผูเถาที่ดูน่ารัก อ่อนโยนแบบนั้น ลับหลังจะจอมแอ็คขนาดนี้"
"ท่าทางกะหนูน้อยน่ารักๆ ของหล่อนน่ะ คงสร้างภาพใช่ไหม?"
เจียงหลิ่วจือฟังถ้อยคำพวกนี้แล้วค่อยๆ ยกยิ้มมุมปาก
นางตั้งใจหาภรรยาทหารสองสามคนที่ไม่ค่อยสนิทกับผูเถามานั่งพูดคุย จากนั้นก็เรียกหยางเสวี่ยเหมยมาด้วย เพราะรู้ดีว่าแค่มีหยางเสวี่ยเหมยอยู่ เรื่องนี้ต้องปั่นป่วนใหญ่โตแน่
จากนั้นนางก็ใช้ปากพวกผู้หญิงพวกนี้แพร่ข่าวว่าอีลูกนอกสมรสนั่นรังแกเจียวเจียว
ปากคนร้ายยิ่งกว่าคมมีด สามคนพูดรวมกันพลอยทำคนเชื่อถือ
นางแค่โปรย 'คุณงามความดี' ของอีลูกนอกสมรสนั่นทุกวัน ไม่นานชื่อเสียงของมันจะต้องพังพินาศย่อยยับ
"พอแล้ว ไม่ร้องไห้แล้วนะเจียวเจียว" เจียงหลิ่วจืออุ้มจ้าวเจียวเจียวขึ้น แล้วหันไปทางภรรยาทหาร: "ขอโทษด้วยนะคะที่ให้พวกคุณมาดูเรื่องน่าขายหน้า"