"ปะป๊า~ ปีนี้เราจะกลับบ้านเก่าไปฉลองปีใหม่กันไหมคะ"
เสี่ยวผูเถาหันไปมองจ้าวอวี่โจวที่เดินเข้ามาหาเธอ
"ใช่แล้ว" จ้าวอวี่โจวอุ้มเธอขึ้นมา เอาผ้าคลุมทหารห่อตัวเธอไว้ หยิบร่มดำคันใหญ่จากมุมห้อง กางด้วยมือเดียวแล้วเดินออกไป "พ่อจะพาไปกินข้าวที่โรงอาหารก่อน มีอะไรอยากถาม พ่อตอบให้หมด"
"เย้!" เสี่ยวผูเถาโอบคอเขาแน่น นัยน์ตาเปี่ยมความคาดหวัง "ปะป๊า! ผูเถาอยากรู้ว่าคุณปู่กับคุณย่าดุไหมคะ แล้วพวกท่านจะชอบผูเถาไหม"
"ที่บ้านมีกี่คนน่ะคะ แล้วผูเถามีพี่ชายพี่สาวคนอื่นไหม"
จ้าวอวี่โจวยิ้มละไม เดินไปพลางตอบ "คุณปู่ของลูกเป็นตาเฒ่าหัวดื้อ อารมณ์เหมือนลูกระเบิด จุดนิดเดียวก็ปัง"
"คุณย่าเป็นยายแก่ปากแข็งใจอ่อน จิตใจดี เป็นคนใจกว้างแล้วก็มีน้ำใจ ทำอาหารเก่ง ทั้งยังตากลูกพลับแห้งกับทำขนมมอลต์ได้ด้วย เด็ก ๆ ในตรอกซอยต่างก็ชอบท่าน..."
"เหนือลูกขึ้นไปมีพี่ชายเจ็ดคน คนโตสุดผ่านปีใหม่ก็สิบห้าแล้ว คนเล็กสุดก็แค่แก่กว่าลูกสองสามปี เป็นเด็กหนุ่มครึ่งไม่เต็มคนเหมือนฝูงลิง ซุกซนเป็นบ้า"
"คุณย่าแต่ก่อนมักกลุ้ม บอกว่าบ้านเรามีแต่เด็กผู้ชาย ไม่มีเด็กผู้หญิงสักคน ท่านเคยพร่ำบ่นบ่อย ๆ ว่าตระกูลจ้าวรุ่นก่อนไปรังควานรังพระสงฆ์มาหรือไง ทำไมคลอดมาก็เป็นเด็กผู้ชาย คลอดอีกก็เด็กผู้ชายอีก..."
ผูเถาฟังแล้วตาพองโตมีประกายวิบวับ