จ้าวอวี่โจวรีบประคองคุณนายจ้าวไว้ "พี่สะใภ้ใหญ่ สะใภ้รอง พวกพี่รีบพาแม่ไปพักที่ห้องเถอะ เรื่องนี้ปล่อยให้ผมจัดการเอง"
"ได้!" เฉินเสี่ยวหลานและหลี่ชิวเหลียนยังรู้สึกหวาดกลัว เหลือบมองงูพิษนั่นอย่างหวาด ๆ แล้วรีบประคองคุณนายจ้าวที่ตกใจสุดขีดออกไป
จ้าวอวี่โจวรอจนพวกนางไปแล้ว ก็ให้เด็กหนุ่มอีกสองสามคนที่มุงดูอยู่ไปยืนเฝ้านอกประตู ห้ามเข้าไปในบ้าน
เขาเชื่อในความสามารถของผูเถา
แต่ในฐานะที่เป็นพ่อคน ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาต้องยืนอยู่ข้างหลังลูกสาวอย่างมั่นคง
หากเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นมาจริง ๆ เขาจะพุ่งเข้าไปโดยไม่ลังเล แล้วโอบกอดเธอไว้ในอ้อมอก!
ภายในบ้าน
ทันทีที่งูพิษปรากฏตัว ฮั่วหานถานที่ไร้การควบคุมก็ถึงกับชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
ดวงตาสีเลือดของเขาแดงก่ำ ไม่กล้าเชื่อ จึงยกข้อมือของตัวเองขึ้นมาดู
สายประคำเส้นนี้ เป็นสายประคำที่มารดาของเขาขอมาจากวัดนอกเมืองหลวงสมัยที่ยังมีชีวิตอยู่ บอกว่าจะช่วยให้เขาปลอดภัยนี่คือสิ่งเดียวที่แม่ทิ้งไว้ให้เขาในโลกนี้
หลายปีมานี้ เขาพกสายประคำนี้ติดตัวทุกวัน ไม่เคยห่างกาย
แต่... ทำไมบนสายประคำ ถึงมีงูพิษสีดำสนิทพันอยู่เช่นนี้เล่า?!
ริมฝีปากบางของเด็กหนุ่มเม้มแน่น แววตาลุกโชนไปด้วยโทสะ
งับเข้าที่จุดตายของงูพิษปุบ ก็กำงูพิษนั่นไว้ในมือ
เขาเข้าไปใกล้งูพิษ เอียงศีรษะเพื่อตรวจดูให้ถ่องแท้
จากนั้นก็ออกแรงที่นิ้วมือ งูพิษในมือก็ร้องโหยหวนขึ้นมา
ผูเถาถือกระบี่ไม้ท้อเข้ามาใกล้ "พี่สาวคนสวย นี่คือวิชางูหุ่นเชิด พี่ถูกคนอื่นเสกวิชางูหุ่นเชิดใส่ พี่ถึงได้คุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ ขอแค่มีอารมณ์แปรปรวนนิดหน่อย ก็จะหงุดหงิดพลุ่งพล่าน ขว้างปาข้าวของ หรือไม่ก็ทำร้ายคนอื่น"