เสี่ยวผูเถายืนอยู่นอกเรือนด้านตะวันออก มองดูประตูไม้ที่ปิดสนิท ปลายจมูกสูดดมเบา ๆ ใบหน้าเล็ก ๆ เคร่งขรึมขึ้นมาทันที
ยืนยันแล้ว!
เป็นกลิ่นชั่วร้าย!
เธอทำมัดมือขยี้ขึ้นปิดตา
"เนตรสวรรค์! ทุกสิ่งสำแดง!"
พอปล่อยมือลง เรือนตะวันออกตรงหน้ากลับเปลี่ยนรูปลักษณ์ไปแล้ว
บนประตูไม้แกะสลักลายดอก ชั่วร้ายเข้มข้นล้นทะลักออกมาไม่หยุด
เห็นได้ชัดว่าในห้องชั่วร้ายหนาแน่นจนจะจุไม่ไหวแล้ว!
ในห้องนี้มีวัตถุอัปมงคล!
เสี่ยวผูเถาหน้าผรุบลง ดึงกระบี่ไม้ท้อออกมา กระโจนขึ้นพลางพุ่งเท้าถีบบานประตูไม้!
"วัตถุอัปมงคลใด! รับกระบี่ข้าไปกินซะ!!!"
ตูม!!!!
บานประตูไม้สูงกว่า2เมตรถูกเจ้าตัวน้อยถีบจนพังครืนลงไป
เจ้าตัวน้อยทะยานตัวเข้าไปในห้องท่ามกลางสายตาตกตะลึงของจ้าวจินหัว
ในห้องชั่วร้ายคลุ้งอบอวล
ใจกลางชั่วร้ายมืดดำกลายเป็นเด็กหนุ่มอายุสิบสามสิบสี่ปี
หน้าต่างเล็กเปิดแง้มอยู่
เด็กหนุ่มสวมชุดแพรสีดำรัดรอบร่างสูงชะลูดปราดเปรียวประณีต
เขานั่งตรงบนรถเข็น ข้างหลังคือหิมะขาวโพลนนอกหน้าต่าง
ผมสั้นเรียบร้อยเป็นระเบียบ ผมละเอียดปรกลงมาปิดดวงตาหมองหม่นคู่นั้นเล็กน้อย
เด็กหนุ่มงามมาก
ดวงตาเรียวแหลม หางตาชี้ขึ้นนิด ๆ
ดั้งจมูกโด่งสูง ปลายจมูกอวบมีเนื้อ
รูปทรงริมฝีปากใกล้เคียงสมบูรณ์แบบ เพียงสีปากจางซีด เกือบขาวเผือด
ผิวสีเขาหม่นซีด เป็นสีราวกับขาวโรย ดูเหมือนไม่เคยถูกแดดเลยตลอดปี
ข้อมือที่โผล่พ้นแขนเสื้อปุ่มปมยื่นเด่น บอบบางแต่ไม่ถึงกับอ่อนแอ
มือเขาเกิดมาสวยมาก