ผูเถาหรุบตาลง สีหน้าดูว่านอนสอนง่ายและน่าสงสาร "พี่เจียวเจียว ผูเถาไม่ได้สาปแช่งนะ ผูเถากำลังเตือนพี่อยู่ต่างหาก!
พูดจบนางก็เงยหน้าขึ้นมองจ้าวเจียวเจียว "ถึงอายุจะห่างกันไม่มาก แต่พี่ดูสิ แนวคิ้วของพี่เริ่มมีไออัปมงคลสะสมแล้ว นี่เกิดจากอารมณ์ฉุนเฉียวมานาน ชอบรังแกคนอื่น ใช้กำลังรุนแรงนะ"
"นอกจากนั้นตาพี่เป็นสามเหลี่ยม คิ้วรก โหนกแก้มเริ่มสูงนูนขึ้น หางตามีเนื้อรั้น พวกนี้บ่งบอกว่าพี่เป็นพวกร้ายแต่กำเนิด นิสัยโหดเหี้ยม อารมณ์ร้าย เวลาโมโหจะใช้ความรุนแรง"
"แต่ถ้าได้รับการชี้แนะให้ทำดีในเวลาที่เหมาะสม หมั่นทำความดี สะสมบุญ ก็จะคลายไออัปมงคลในตัว เปลี่ยนเป็นคนดีได้ แล้วนิสัยก็จะเปลี่ยนไป"
"ไม่อย่างนั้น จากลักษณะใบหน้าในตอนนี้ พี่จะมีอายุไม่ถึงสิบแปดปี..."
"อีเด็กกาลกิณี! หุบปากเดี๋ยวนี้!!! เจ้ากล้าดียังไงมาแช่งหลานสาวฉันตายเร็ว ดูฉันไม่บีบคอแกให้ตาย!!" อิ่นตงเหมยสุดจะอดกลั้น พุ่งเข้ามาหมายจับแขนผูเถา
เจ้าตัวเล็กพลิกตัวหลบอย่างคล่องแคล่ว เข้าไปอยู่หลังจ้าวอวี่โจว
อิ่นตงเหมยคาดไม่ถึงบวกกับพุ่งมาอย่างรุนแรง จึงเซถลาล้มคว่ำหน้าลงกับพื้นอย่างแรง
"อ๊าก!!!!" เสียงร้องโหยหวนดังทะลุฟ้า
อิ่นตงเหมยนอนหมอบกับพื้น ฟันหน้าหักไปเลยทันที เลือดสดไหลออกมาไม่หยุด
เสี่ยวผูเถาโผล่หัวเล็กๆ ออกมาจากด้านหลังจ้าวอวี่โจว ทำหน้าซื่อๆ "แล้วยังมีอีกนะ ผูเถายังพูดไม่ทันจบ ก็พุ่งออกมาแล้ว"