แม้แต่จ้าวอวี่โจวเองก็ไม่อยากจะเชื่อ ว่าตนจะกลัวการสูญเสียเด็กที่เพิ่งอยู่ด้วยกันแค่ไม่กี่วัน
เด็กที่แม้แต่ตัวตนยังสืบไม่ชัดเจน
ก่อนหน้านี้เขาลังเลมาตลอด ไม่ยอมรับว่าตนคือพ่อของผูเถา
เพราะในใจเขายังมีข้อกังวล
เขากลัวว่าผูเถาจะจำพ่อผิดคน แล้วถ้าวันหนึ่ง พ่อแม่แท้ ๆ ของเธอตามมาหา เด็กน้อยจะทำตัวอย่างไร?
แต่ตอนนี้ เขาไม่อยากคิดมากอีกแล้ว
ช่างหัวความลังเล!
ช่างหัวข้อกังวล!
ผูเถาก็คือลูกสาวของเขา คือลูกของเขา!
จ้าวอวี่โจวคนนี้แหละ คือพ่อของผูเถา!
ต่อให้วันหนึ่งข้างหน้า พ่อแม่แท้ ๆ ของเธอจะตามมาหา แล้วยังไง?
ลูกที่จ้าวอวี่โจวผู้นี้ยอมรับแล้ว ชาตินี้ก็คือลูกของเขา!
ถึงเวลานั้น ผูเถาก็แค่มีพ่อเพิ่มอีกคนเท่านั้น!
"จี้เยี่ยนจิง เร็วอีก!" จ้าวอวี่โจวเร่ง
จี้เยี่ยนจิงกำพวงมาลัยแน่น ใต้ตาคล้ำเขียว อยากด่าคนจะแย่
"ท่านพี่ ท่านจะให้ผมเร็วยังไงอีก? นี่หน้าหนาวนะ! ถนนเต็มไปด้วยหิมะ! ขับเร็วล้อมันไถล รถคว่ำขึ้นมาจะทำยังไง?!"
เขาเอือมเพื่อนคนนี้จริง ๆ!
ปากก็บอกว่าผูเถาไม่ใช่ลูกสาวตน
แต่พอผูเถาเกิดเรื่อง เขากลับร้อนใจกว่าใคร
สองวันมานี้ เขาไม่เอากับข้าว ไม่หิว ไม่เหนื่อย เร่งเดินทางไล่ตามคนร้าย
พอเจอเบาะแสข้างทาง ก็พุ่งลงจากรถไปตรวจรอยล้อก่อนใคร
ตัวเองไม่กินไม่ดื่มก็แล้วไป ยังห้ามไม่ให้พรรคพวกเสียเวลามากเกิน
จะเอาชีวิตกันชัด ๆ!
เขายอมไปฝึกในกองทหาร ดีกว่าออกมาเจอความลำบากแบบนี้!