ผูเถากินข้าวเสร็จ ก็ฝึกฝนพลังต่ออีกพักหนึ่ง เหงื่อท่วมหัว ความโกรธที่มีต่อฮั่วหานถานก็หายไปเกินครึ่ง
มื้อเที่ยงตอนกินข้าว ฮั่วหานถานจงใจมองแผ่นหลังของเธอแล้วพูดว่า “เด็กน้อย เธอเห็นผูเถาไหม”
ผูเถาหันมา ทำปากยื่น “หนูก็คือผูเถานี่ไง!”
ฮั่วหานถานแกล้งทำเป็นตกใจ “นี่แค่เช้าเดียวเองนะ เธอผอมลงตั้งเยอะ มองจากข้างหลังข้าจำไม่ได้เลย!”
เสี่ยวผูเถาได้ฟัง ปากก็เผลอยกยิ้มขึ้นทันที “จิง...จิง ๆ อ๋อ?”
ฮั่วหานถานหน้าตาเฉย หายใจสม่ำเสมอ พยักหน้า
“จริง ๆ ตอนนี้เธอ... สวยมากเลย”
เสี่ยวผูเถาถูกเขาปลอบไม่กี่คำ ความโกรธสุดท้ายในใจก็หายเกลี้ยง
ฮิ ๆ ๆ!
ที่แท้ผลลดน้ำหนักของนางดีขนาดนี้!
แค่ฝึกตอนเช้าครั้งเดียว ก็ผอมจนพี่หานถานจำไม่ได้แล้ว
ถ้านางฝึกอีกสามวัน จะไม่ผอมจนกลายเป็นเทวดาน้อยหรอกเรอะ?
จ้าวจินหัวฟังอยู่ข้าง ๆ อึ้งจนพูดไม่ออก
ก่อนหน้านี้เขาทำไมไม่รู้ ว่าฮั่วหานถานมีความสามารถพูดตอแหลหน้าตายได้เก่งกาจขนาดนี้?
เมื่อก่อนเขาไม่ใช่คนขรึมเงียบ พูดไม่ถึงสองคำต่อวันหรือ?
นี่แค่ไม่นาน ก็หลอกผูเถาได้หน้าตาเฉยแล้ว
“ฮั่วหานถาน นายนี่มันเกินไปหน่อยไหม...”
จ้าวจินหัวเพิ่งอ้าปาก ฮั่วหานถานก็หันมามองเรียบ ๆ น้ำเสียงก็เรียบ ๆ “นายมีเศษผักติดฟัน”
จ้าวจินหัว “!!!!”
เขารีบปิดปากวิ่งไปตักน้ำบ้วนปากทันที
ผูเถาถูกฮั่วหานถานปลอบดีแล้ว ก็กลับมาดีกันเหมือนเดิมทันที
“พี่หานถาน จิง ๆ ตอนเช้าหนูแกล้งแย่งกับข้าวกินกับพี่นะ!” เจ้าตัวเล็กจับมือฮั่วหานถาน เริ่มสารภาพเอง “เพราะเมื่อคืนพี่ว่าหนูอ้วน ผูเถาโกรธพี่แล้วล่ะ!”