เจ้าตัวน้อยหันหลังกลับ แล้วฮึดฮัดฝึกวิชาต่อ
ว่าแต่เถอะ ถึงแขนขาจะสั้น แต่ท่วงท่ากลับดูเข้าท่าทีเดียว
พวกผู้ใหญ่เห็นผูเถาไม่ติดกับ ก็สบตากันไปมา
แล้วมองไปที่ฮั่วหานถาน รอให้เขาออกลูกเล่นต่อ
ฮั่วหานถานส่งสายตาให้จ้าวจินหัว
จ้าวจินหัวนึกถึงที่ฮั่วหานถานเคยบอกไว้ รีบวิ่งไปหลังผูเถา กระซิบว่า “น้องผูเถา เธอจะโง่แบบนี้ไม่ได้นะ ปล่อยให้คนที่ทำให้เธอโกรธได้กินของดีๆ พวกนี้หมดหรือไง!”
“เขาแกล้งเธอโกรธ เธอก็ต้องแก้แค้นกลับสิ! ของที่เขาอยากกินก็กินให้หมดไปเลย!”
เสี่ยวผูเถาตัวแข็ง
จริงด้วย!
คุณพี่ใหญ่พูดมีเหตุผลนะ!
จ้าวจินหัวเห็นเจ้าตัวน้อยลังเล ก็เม้มปากหัวเราะเบาๆ แล้วพูดต่อ “แอบบอกให้นะ จริงๆ แล้วของบนโต๊ะพวกนั้น ฮั่วหานถานชอบกินทั้งนั้น! เขาแอบอ้างเธอ อยากกินให้หนำใจต่างหาก!”
“ถ้าเป็นฉัน ฉันจะนั่งข้างเขา เขาใช้ตะเกียบจะคีบจานไหน ฉันก็กินจานนั้น โมโหเขาให้ตาย!!!”
“แล้วอีกอย่าง การลดความอ้วนต้องใช้แรงนะ ถ้าพุงไม่ตึง แล้วเอาแรงที่ไหนมาลดล่ะ?”
เสี่ยวผูเถาฟังแล้วรู้สึกมีเหตุผลมาก
จริงด้วยนะ!
ขนาดเธอจะลดความอ้วน ก็ต้องกินให้อิ่มก่อน ถึงจะมีแรงฝึกวิชาได้นี่นา!
แล้วพี่หานถานแกล้งเธอโกรธ ถ้าเธอไม่แก้แค้น จะได้ยังไงล่ะ?