จี้เยี่ยนจิงยืนอ้าปากค้างดูเจ้าเด็กน้อยถอนพิษจนจบ
เขากลืนน้ำลาย หุบกรามของตัวเองลง: "แค่นี้ก็… หายแล้ว?"
เสี่ยวผูเถาหอบหายใจสองครั้ง เช็ดเหงื่อที่ซอกผมตัวเอง: "ถ้าคุณอาไม่เชื่อ รอให้พรุ่งนี้ปะป๊าฟื้นก็รู้แล้ว"
เจ้าเด็กน้อยพูดจบก็หยิบขวดยาผงลดอักเสบสมานแผลที่เธอปรุงเองออกมา โรยลงบนบาดแผลของจ้าวอวี่โจว
หยิบแอลกอฮอล์ออกมาฆ่าเชื้อมือเล็ก ๆ ของตัวเอง
แล้วหยิบเข็มกับด้ายออกมา ฆ่าเชื้อทีละอย่าง แล้วเย็บบาดแผลให้ปิดสนิท
สุดท้ายก็ควัก ๆ หาในถุงวิเศษ หยิบม้วนผ้าก๊อซสะอาดออกมา พันแผลให้ชายหนุ่ม
ทำทั้งหมดนี้เสร็จ เจ้าเด็กน้อยก็หมดแรงปวกเปียก
ทิ้งตัวลงข้างจ้าวอวี่โจว ซบไหล่พ่อ หลับตาอย่างอ่อนล้า: "หนูง่วงจังเลย อา... ผูเถาขอหลับก่อนนะ..."
จี้เยี่ยนจิงยืนอยู่กับที่ มองเสี่ยวผูเถาที่หลับไปในพริบตา และจ้าวอวี่โจวที่ยังหลับไม่ได้สติ ใช้มือช่วยหุบกรามตัวเอง
เขามองกระเป๋าผ้าใบเล็กที่แขวนอยู่ตรงเอวของเสี่ยวผูเถา นึกถึงสิ่งที่เห็นเมื่อครู่ จนกระทั่งปิดไฟขึ้นเตียงนอน ก็ยังรู้สึกว่ามันเหลือเชื่อ
กระเป๋าผ้าที่อยู่บนตัวเสี่ยวผูเถา จะใช่ถุงวิเศษในนิยายบู๊หรือละครโทรทัศน์ไหมนะ?
ถุงวิเศษในตำนานที่จุสรรพสิ่งในโลกได้?
เป็นเหมือนหีบสมบัติวิเศษ อยากได้อะไรก็หยิบออกมา
นี่มันมหัศจรรย์เกินไปแล้ว!
จี้เยี่ยนจิงพลิกตัว นอนกลิ้งไปกลิ้งมานอนไม่หลับ
ในฐานะนักวัตถุนิยมผู้ยึดมั่น ตอนนี้เขาชักไม่มั่นคงเล็กน้อยแล้ว