จ้าวอวี่โจวถูกบีบจนตื่น
เขาฝัน
ในฝันมีเถาอ้วน ๆ ลูกหนึ่งกดทับเขาอยู่ พูดเสียงอ้อแอ้ว่าหิว ไม่ได้กินข้าว
แล้วยังจับมือเขาอ้อนออเซาะ ถามว่าข้าวที่บ้านเขากินให้หมดเลยได้ไหม
เขาถูกกดจนหายใจไม่ออก อยากผลักเจ้าเถาอวบ ๆ นั่นออกไป
แต่ไม่รู้ทำไมเถาลูกนั้นถึงกลายเป็นเด็กน้อยน่ารัก วิ่งตามหลังเขาแล้วเรียกปะป๊า
เขาจ้องมองดี ๆ เด็กน้อยไม่ใช่เถาหรอกหรือ?
กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็รู้สึกหายใจไม่ออก หายใจขัด
ลืมตาขึ้นอีกที ฟ้าก็สว่างแล้ว
และบนใบหน้าของเขา ก็มีมือเล็ก ๆ อวบ ๆ เพิ่มขึ้นมาหนึ่งข้าง
อุ้งมือนุ่มเล็กนั้นดันอยู่ตรงจมูกเขา เป็นตัวการที่ทำให้เขาหายใจไม่ออก
จ้าวอวี่โจวผลักอุ้งมือน้อย ๆ ของเสี่ยวผูเถาออก หันหน้ามอง ก็อดขำไม่ได้
เด็กน้อยนอนหงายแขนขากาง ครึ่งตัวหลุดออกนอกผ้าห่ม อ้าปากเล็ก ๆ น้ำลายไหลรดไหล่เขาหมด
ไม่รู้ฝันดีอะไร เด็กน้อยยิ้มแล้วเม้มปากเล็ก ๆ พลิกตัว: "ปะป๊า... กินเนื้อ..."
การพลิกตัวคราวนี้ ทำให้ตัวเองตกใจตื่นเลย
"อุ๊ย!"
เด็กน้อยสะดุ้ง กลิ้งไปที่ด้านในเตียง ตกใจตื่นขึ้นมา
พอตื่นมาก็เห็นปะป๊ากำลังมองตัวเองอยู่ ดวงตาของเสี่ยวผูเถาจึงเปล่งประกายขึ้นมาทันที
เด็กน้อยคลานมาที่หัวเตียง มองจ้าวอวี่โจวด้วยความคาดหวัง
"ปะป๊า รู้สึกเป็นไงบ้าง? ตรงไหนยังไม่สบายอีกมั้ย?"
ในดวงตาของเด็กน้อยราวกับเต็มไปด้วยดวงดาว จ้องมองเขาด้วยความคาดหวัง