แล้วพิษนี้ก็กำเริบซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ทุกครั้งที่กำเริบ ร่างกายของเขาจะเจ็บปวดจนสั่นสะท้าน กล้ามเนื้อกระตุกเกร็ง
ราวกับมีมดนับหมื่นตัวกำลังกัดแทะร่างกายของเขา
จ้าวอวี่โจวกัดริมฝีปากแน่น พิษกำเริบอีกครั้ง หน้าผากของชายหนุ่มเส้นเอ็นปูดโปน เหงื่อเย็นผุดเต็มตัว
ลำคอที่โผล่พ้นเสื้อ เส้นเอ็นชัดเจน นูนขึ้นทีละเส้น
ที่น่ากลัวที่สุดคือ ในเส้นเอ็นที่คอ เห็นได้ชัดว่าไหลเวียนด้วยเลือดพิษ!
เลือดพวกนั้นค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีม่วง เต็มไปทั่วทั้งใบหน้าของเขา
“พี่ลูกพี่!” จี้เยี่ยนจิงตกใจมาก
เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า จ้าวอวี่โจวจะกำเริบพิษอีกครั้งบนรถไฟ
เดิมทีคราวนี้คิดจะอาศัยช่วงที่พิษสงบลงชั่วคราว รีบกลับกรุงปักกิ่ง ไปรักษาที่โรงพยาบาลเขตทหารกรุงปักกิ่ง
โรงพยาบาลเขตทหารกรุงปักกิ่งมีหมอจีนอาวุโสผู้ทรงคุณธรรม เชี่ยวชาญการถอนพิษต่างๆ
แต่ตอนนี้พิษของหัวหน้ากองกลับกำเริบอีกแล้ว
พวกเขาอยู่บนรถไฟ ไม่มียาระงับพิษเลยสักนิด!!!
เสี่ยวผูเถามองพ่อที่เจ็บปวดจนชักทั้งตัว น้ำตาแห่งความสงสารไหลออกมา
“ปะป๊า! อย่ากลัว! มีผูเถาอยู่ จะไม่ให้เป็นอะไรเด็ดขาด!”
เด็กน้อยตั้งสติ หยิบเข็มทองโบราณคู่ใจออกมาจากถุงวิเศษ
ชุดเข็มทองนี้ซือฟู่ให้เธอ บอกว่าเป็นสมบัติตกทอดจากท่านปรมาจารย์
ปกติเธอไม่ค่อยนำออกมารักษาคน
แต่วันนี้ เธอจะรักษาคือปะป๊าของเธอ!
ของที่จะให้ปะป๊า ก็ต้องดีที่สุดอยู่แล้ว!