เมื่อเห็นว่าทุกคนส่งต่อจดหมายกันจนทั่ว แล้วพากันมองเขาอย่างกับมองตัวตลก ลู่เต๋อไฉก็ใจหล่นวูบ พุ่งเข้าไปจะแย่งจดหมาย
จ้าวจินหัวเป็นคนไหวตัวเร็ว ตาว่องไวมือไวปราดเข้าไปก่อนเขา คว้าจดหมายในมือลุงโจวแล้ววิ่งไปไกล ยืนอยู่ตรงจุดรับลมในตรอก อ่านออกเสียงดัง
“ถึงพี่ใหญ่วัวสุดที่รัก พบหน้าก็เหมือนได้พบหน้า ไม่เจอกันสามวัน คิดถึงยิ่งนัก ไม่รู้ว่าพี่จะมาที่บ้านตระกูลลู่เยี่ยมข้าเมื่อไหร่ ท่านเต่าในบ้านข้าแก่มากแล้ว เรื่องนั้นทำไม่ถึงนาทีก็จบ ทำให้ข้าเปลี่ยวเปล่าเหลือเกิน สู้พี่ไม่ได้เลย หนุ่มแน่นกำยำ แต่ละครั้งทำให้ข้าหวิว... เอ่อ... ตายหวิว...”
คำพูดหลังจากนั้นหยาบคายเกินไป ฮั่วหานถานเป็นคนแรกที่ก้าวขึ้นไปปิดหูของเสี่ยวผูเถา กลัวว่าเจ้าตัวเล็กจะได้ยินเรื่องที่ไม่ควรได้ยิน
ลู่เต๋อไฉนิ่งงันไปทั้งตัว
นี่มันจะเป็นไปได้ยังไง!
จดหมายพวกนี้เขาเขียนปลอมขึ้นตามที่ลู่เย่าจู่สั่งชัดๆ!
เขาเฝ้ามองคนที่ปลอมจดหมายเขียนกับตา! จะกลายเป็นจดหมายที่เมียเขาเขียนถึงชู้ได้ยังไง?!
ลู่เต๋อไฉไม่อยากเชื่อ รี่เข้าไปแย่งฉบับในมือป้าหวัง
ก็เห็นว่าเนื้อหาข้อมูลข่าวสารที่มีอยู่เดิมหายไปหมดแล้ว กลายเป็น [ถึงพี่ใหญ่วัวสุดที่รัก ข้าคิดถึงพี่อีกแล้ว คิดถึงเจ้าอันใหญ่ของพี่ อยากให้พี่ใช้เจ้า... ข้าอย่างแรง...]
ถ้อยคำหยาบช้า มองไม่ได้! ลู่เต๋อไฉขยำจดหมายแหลกด้วยความโกรธ ตวาดว่า “เป็นไปไม่ได้! มันเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! นี่ไม่ใช่จดหมายในกล่องเหล็ก! จดหมายในกล่องเหล็กมันเป็นหลักฐานขายชาติของแกชัดๆ!”