คำพูดของนายทหารหนุ่มนั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นการตัดสินความผิดให้ลู่เต๋อไฉโดยตรง
ทั้งพยานบุคคลและพยานวัตถุก็ครบถ้วน ถึงเขาจะมีสิบปากก็อธิบายไม่ชัดแล้ว
ฝูงชนที่มุงดูอยู่หน้าประตูต่างโพล่งด่าทันที: "พวกเราคาดเดาถูกจริงๆ! เป็นฝีมือของลู่เต๋อไฉจงใจใส่ร้ายป้ายสี!"
"อดใจไม่ไหวแล้ว! ข้าจะกลับบ้านไปเขียนหนังสือร้องเรียนเดี๋ยวนี้!"
"ไปกัน ไปกัน! ข้าก็จะกลับบ้านไปเขียนหนังสือร้องเรียนเหมือนกัน!"
"ข้าก็ไป!"
……
เรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว ลู่เต๋อไฉจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าตัวเองจบสิ้นแล้ว
ทุกอย่างจบสิ้นหมดแล้ว
เขาทุ่มเทต่อสู้ดิ้นรนมาทั้งชีวิต แต่สุดท้ายใกล้ถึงเวลาเกษียณอายุ กลับต้องถูกปลดออกจากตำแหน่งและถูกสอบสวน
ชื่อเสียงเสียหาย หนทางราชการพังพินาศ ทุกอย่างถูกทำลายหมด
ครอบครัวที่เขาฟาดฟันสร้างมาตลอดชีวิตนะ!
พังพินาศหมดแล้ว!
"เป็นเพราะแกนั่นแหละ!!!" ลู่เต๋อไฉตาแดงก่ำ ดวงตาเต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งความโกรธ พุ่งเข้าไปดึงคอเสื้อลู่เย่าจู่ขึ้นมาแล้วตบหน้าอย่างแรง: "เป็นเพราะแกคิดแผนบ้าๆนี่! แกทำให้ข้าพินาศ! อีตัวซวย! ครอบครัวของเราพินาศเพราะแกหมดแล้ว!!!"
ฝ่ามือนี้ใช้แรงเต็มที่ ลู่เย่าจู่ถูกตบจนหน้าหันไปทางหนึ่ง ฟันด้านขวาหลุดออกมาสองซี่ทันที
เลือดไหลซึมออกมาจากมุมปาก เขาเอามือกุมใบหน้าที่ร้อนผ่าว แล้วคายฟันที่เปื้อนเลือดสองซี่ออกมา
"ท่านปู่…" เสียงของลู่เย่าจู่เริ่มต้นด้วยน้ำตา น้ำตาก็ไหลออกมาเลย
ไม่ใช่เพราะรู้สึกน้อยใจ แต่เพราะตกใจแท้ๆ