เรื่องเคารพผู้อาวุโสและรักเด็กอะไรน่ะ เสี่ยวผูเถาใช้กับคนดีเท่านั้น
สำหรับคนเลวแบบนี้ นางไม่อยากจะทำตามกฎเกณฑ์พวกนั้นหรอก!
“แก!!!”
ลู่เต๋อไฉถูกคำเรียกของเด็กน้อยทำเอาโมโหจนหน้าซีดเป็นสีเหลืองขี้ม้า
“แกเรียกใครว่าหมาลู่!”
“หมาตัวไหนเห่า ข้าก็เรียกตัวนั้นไง!” เสี่ยวผูเถาพูดเสียงใสแจ๋ว
“แก!!!” ลู่เต๋อไฉโมโหจนคลั่ง
ให้ตายสิ!
โมโหชะมัด!
นี่มันเด็กสามขวบจริงๆ เหรอ?
ทำไมปากถึงได้ร้ายนัก!!!
หวังวังโกรธจนทนไม่ไหว หมอบลงตรงหน้าผูเถา อยู่ในท่าเตรียมเข้าโจมตี ส่งเสียงขู่คำรามอย่างดุดัน: “โฮ่ง! โฮ่ง!”
[มันดูถูกหมาชัดๆ!]
[คนเลวแบบนี้ ควรกัดให้ตาย! กัดให้หมดเลย!]
[ด่ามันว่าหมา นี่มันเป็นการดูถูกข้าชัดๆ!]
ผูเถาก้มลูบหัวมันเบาๆ อย่างปลอบใจ แล้วพูดด้วยเสียงใสว่า “ดูสิ หวังวังของข้าน่ะเชื่อฟังมาก บอกให้ร้องก็ร้องเลย!”
พูดจบก็หันไปมองลู่เต๋อไฉ ทำหน้าน่ารักพลางว่า “แต่นายน่ะแย่กว่าหวังวังอีก! ไม่ได้บอกให้ร้อง ยังร้องอีก ซนจริงๆ”
“แก!!!!” ลู่เต๋อไฉโมโหจนแทบจะคลุ้มคลั่ง
ให้ตายเถอะ นี่มันไม่ใช่การด่าว่าเขาสู้หมาไม่ได้หรือไง?
เจ้าสามขวบนี่ ทำไมปากถึงได้ร้ายกาจเช่นนี้!
หน้าใสๆ อย่างนี้ ในหัวสมองมันบรรจุแต่คำพูดที่ทำให้คนโกรธตายได้โดยไม่ต้องชดใช้!
ลู่เต๋อไฉสูดลมหายใจลึก ระงับความอยากพุ่งเข้าไปต่อย
เขารู้ตัวดีว่า ถ้าตัวเองพุ่งเข้าไปต่อย ต้องถูกคนตระกูลจ้าวล้อมรุมแน่
ภารกิจหลักวันนี้คือจับกุมจ้าวผูเถาด้วยข้อหาสายลับให้ได้ นอกนั้นไม่สำคัญ!