เสี่ยวผูเถาเม้มปากยู่ ในใจรู้ดีแก่ใจ
นางไม่ดูอดีต ดูแค่ปัจจุบัน!
ตอนนี้ปะป๊าก็ดีกับนางมาก แค่นี้ก็พอแย้ว!
"ไม่ต้องแย้ว!" เสี่ยวผูเถาพยักหน้าอย่างว่านอนสอนง่าย "ของพวกเน้ หนูมีหมดแย้ว พี่เอาไว้เล่นเองเถิด!"
เด็กน้อยไม่ได้คุยโว
พี่ใหญ่ซีของนางส่งของจากเมืองนอกมาให้ทุกปี
ขวดนมในมือ เสื้อไหมพรมกับเสื้อชั้นในที่ใส่ ล้วนเป็นของนอก!
ตุ๊กตาฝรั่ง ชุดฝรั่ง รองเท้าฝรั่ง หมวกเบเร่ต์ เต็มตู้เสื้อผ้า ใส่ไว้ในแหวนมิติของนางหมดเลย!
นางรำคาญเสื้อผ้าเยอะแยะพวกนั้น ใส่แล้วไม่สะดวกจับกระต่ายเล่นบนภูเขา แถมไม่สะดวกฝึกกระบวนท่า ถึงไม่ได้ใส่
อีกอย่าง ตุ๊กตาฝรั่งอะไรนั่น ยังไม่สนุกเท่าหวังวังของนางเลย
ขนหวังวังขาวโพลนทั้งตัว แถมขี่วิ่งไปมาบนภูเขาได้
สนุกกว่าตุ๊กตาฝรั่งตั้งเยอะ!
จ้าวเจียวเจียวฟังคำของผูเถาแล้วอึ้งไป
ลูกนอกสมรสนี่พูดอะไร?
บอกว่านางก็มีตุ๊กตาฝรั่ง?!
ฮ่า!
ปากแข็งนักนะ ทนทุกข์เพราะศักดิ์ศรีแท้ๆ!
เด็กป่าที่โตในห้วยอย่างนาง จะมีของไฮโซอย่างตุ๊กตาฝรั่งได้ยังไง!
จ้าวเจียวเจียวหมุนตัว ลอบกลอกตาขาว
ช่างเถอะ ยังไงวันนี้นางก็เล่นละครพอแล้ว
รอพ่อกลับมา มีเรื่องดีแน่!
ผูเถาอยู่ในห้องจ้าวเจียวเจียวสักพักก็ทนไม่ไหวออกมา
เจียงหลิ่วจือยังวุ่นอยู่ในครัว
วุ่นอยู่ตั้งนาน โต๊ะอาหารก็ยังมีไม่กี่จาน ไม่รู้วุ่นอะไรแน่