กรุงปักกิ่งในยุคเจ็ดสิบ นอกจากถนนสายหลักไม่กี่สายแล้ว ตรอกเก่าแก่หลายแห่งปกติแทบจะไม่มีเงาคนให้เห็นเลย
มีคนงานสวมชุดทำงานสีน้ำเงินขี่จักรยานผ่านไปบ้างเป็นครั้งคราว เสียงกระดิ่งดังชัดเจน
ผูเถาจูงมือฮั่วหานถาน เลือกเดินตามตรอกที่คนน้อยและเปลี่ยว
ทั้งสองคนเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ ไม่นานก็มาถึงตรอกตันที่กองด้วยไม้เหลือใช้
“พี่หานถาน ดูเหมือนที่นี่จะไม่มีร้านสหกรณ์เลยนะคะ” ผูเถาหยุดเดิน ทำสีหน้างุนงงเทียมมองดูตรอกตันตรงหน้า
ฮั่วหานถานจับมือเด็กน้อยไว้ มองไปที่ปากตรอกด้วยสายตาเย็นชา
เป็นจริงดังคาด ไม่นานก็มีเสียงฝีเท้าที่ไม่เป็นระเบียบดังขึ้นที่ปากตรอก
จากนั้น ชายสองคนที่ใส่เสื้อสีเทาก็เข็นรถถีบรุ่นยี่ปาเข้ามาในตรอก จอดรถคันเก่าทิ้งไว้ที่ปากตรอก แล้วถือเชือกกับกระสอบป่านล้อมเข้ามา
“เด็กน้อย อากาศหนาวขนาดนี้ วิ่งออกมาเที่ยวเล่นทำไมกัน? ครูไม่เคยสอนหรือไงว่าเด็กๆ ห้ามออกไปเตร็ดเตร่นอกบ้าน” ชายเสื้อเทาตัวหัวหน้ายิ้มแสยะเดินเข้ามา
ตาข้างขวาของเขา ม่านตาเป็นสีเทา เห็นชัดว่าบอดไปข้างหนึ่ง
ชายที่ตามหลังมา รูปร่างสูงมาก ซูบผอม โหนกแก้มเด่นชัด มีแผลเป็นรอยมีดอยู่ตรงสันคิ้ว
สองคนนี้ดูแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี
มีกลิ่นอายนักเลงอยู่รอบตัว ดูเหมือนนักจับตัวเรียกค่าไถ่มากกว่า คนร้ายลักพาตัว!