ชายหน้าแผลเป็นและชายตาบอดล้มลงกับพื้น ดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด หวังจะกลิ้งตัวไปมาเพื่อบรรเทาความทุกข์ทรมาน แต่ร่างกายกลับถูกยันต์ตรึงร่างตรึงไว้
ทั้งสองคนได้แต่ทนรับความปวดร้าวเสียดแทงกระดูกไปตามลำพัง เพียงไม่นาน เหงื่อเย็นก็ชุ่มไปทั้งตัว พวกเขานอนราบกับพื้นเหมือนกุ้งใกล้ตาย หลังโก่งงอ หายใจรวยริน
สวรรค์โปรด!
ใครก็ได้บอกพวกเขาทีว่าเหตุใดเรื่องถึงกลายมาเป็นเช่นนี้
เลขาหลี่บอกพวกเขาชัด ๆ ว่าอีกฝ่ายเป็นแค่เด็กสามขวบ แค่เอาลูกอมไปล่อออกมาแล้วจับตัว โยนทิ้งลงหุบเขาฝังกลบก็พอ
แต่...นี่มันเด็กสามขวบที่ใช้ลูกอมล่อได้ที่ไหนกัน?
นี่มันปีศาจชัด ๆ!!!
"ผูเถา" ฮั่วหานถานก้าวเข้ามาจับมือเจ้าเด็กน้อย "พอแล้ว ถ้าตีต่อไปคงถึงตายแน่"
เสี่ยวผูเถาจึงค่อยใจเย็นลง หายใจหอบพลางโยนท่อนไม้ทิ้ง
เธอจะฆ่าคนให้ตายจริง ๆ ไม่ได้นะ
เจ้าคนเลวสองคนนี้ก็คือบุญกุศลก้อนโตเลยนะ!
พวกเขามีบาปหนักติดตัว หากจับพวกเขาไปลงโทษกำจัดภัยให้ชาวบ้าน เธอจะได้บุญกุศลไม่น้อยเลย!
ผูเถาเหนื่อยอ่อนจนตัวซบลงบนตัวฮั่วหานถาน หอบหายใจพลางตบมือน้อย ๆ
"บอกมานะ" เจ้าเด็กน้อยเหยียบหน้าอกชายหน้าแผลเป็นไว้ มองลงมาจากที่สูงอย่างถือดี "เลขาหลี่เป็นใคร? เป็นคนส่งพวกแกมามัดตัวหนูใช่ไหมจ๊ะ?"
ชายหน้าแผลเป็นและชายตาบอดสบตากัน ก่อนจะเบี่ยงสายตาอย่างรู้สึกผิด "...ไม่...ไม่ใช่...เราแค่เห็นว่าเธอเป็นเด็กบ้านหัวหน้าจ้าว ก็เลยอยากจับไปเรียกค่าไถ่แลกเงินกับตั๋วน่ะ..."