พอเสี่ยวผูเถาพูดจบ ก็ดึงประตูออกแล้ววิ่งพรวดพราดหายไป
ฮั่วหานถาน: "..."
มือของเขาตอนนี้คันมากเลย
จะตีเด็กได้ไหมนะ?
ตลอดทั้งเช้า สีหน้าของฮั่วหานถานค่อนข้างเย็นชา ไม่ค่อยน่าดูเท่าไร
ตอนกินข้าวเช้า ผูเถาก็คอยแอบสังเกตสีหน้าของฮั่วหานถานตลอด
เจ้าเด็กน้อยเองก็รู้ว่าคำพูดเพ้อเจ้อเมื่อเช้านี้ช่างเกินไป ทำให้ฮั่วหานถานโกรธเสียแล้ว
พอทานข้าวเช้าเสร็จ เจ้าเด็กน้อยก็ไร้ยางอายเข้าไปคลอเคลียอีก: "พี่หานถาน~~~"
เสียงเด็กเล็กแหลมก้องขึ้น หวานจนเลี่ยนเลยทีเดียว
ฮั่วหานถานเม้มริมฝีปากบางแน่น ตั้งท่าตึงเครียดมองนาง: "มีอะไรหรือ?"
เจ้าเนื้อน้อยนี่คงไม่ได้คิดคำพูดที่ทำให้โมโหตายแต่ไม่ผิดกฎหมายมาพูดกวนโมโหเขาอีกหรอกนะ?
เสี่ยวผูเถายิ้มกว้าง มือน้อย ๆ ค่อย ๆ หนีบแขนเสื้อของฮั่วหานถาน ทั้งตัวพลิ้วไปมาเหมือนจิ้งจอกน้อย
"พี่หานถาน~ พี่ไม่คุยกับหนูมาทั้งเช้าแล้วนะ โกรธหนูอยู่หรือเปล่าคะ?"
ฮั่วหานถานเห็นท่าออดอ้อนของเจ้าเด็กน้อยก็ใจละลายแทบจะกลายเป็นน้ำ
แต่นึกถึงคำพูดกลับดำเป็นขาวของนางเมื่อเช้า เด็กหนุ่มก็ฝืนเบือนหน้าหนี พูดเสียงเย็น: "เปล่า"
เสี่ยวผูเถามองใบหน้าหล่อเหลาคมคายแต่เย็นชาด้านข้างของเขา ริมฝีปากน้อยเบะออก
ยังบอกว่าเปล่า ทั้งที่โกรธชัด ๆ
ฮึ!
แต่ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ บนโลกนี้ยังไม่มีใครที่นางง้อไม่ได้เลยนะ!
การง้อคนน่ะเป็นสิ่งที่นางถนัดที่สุดต่างหาก!