“แก รู้ไหมว่าสามปีที่ผ่านมานี้ฉันทนอยู่ได้ยังไง” หวังต้าชุนพูดพลางเดินเข้าใกล้เธออย่างน่ากลัว คว้าคอเสื้อเธอแน่น “ทุกครั้งที่ฉันคิดจะยอมแพ้ ฉันก็นึกว่า ฉันตายไม่ได้ แกยังใช้ชีวิตดีๆ อยู่ที่ปักกิ่งเลย! รอฉันออกไปได้ ฉันจะกลับมาล้างแค้นแก!!”
หวังต้าชุนพูดพลางกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ แล้วทุบใส่เธออย่างแรง
เจียงหลิ่วจือลืมตากว้างด้วยความหวาดกลัว ภาพตอนถูกเขาทารุณกรรมและทำร้ายเมื่อสามปีก่อนผุดเข้ามาในหัว เธอยกมือกอดศีรษะตัวเองไว้ น้ำเสียงสั่นเทา “อย่า!!!”
จ้าวเจียวเจียวร้องไห้พุ่งเข้ามา ใช้มือทุบตีหวังต้าชุน “คนเลว! แกมันคนเลว! ไปให้พ้นนะ! ห้ามตีแม่ฉัน! ไม่ให้ตีแม่ฉัน!”
หวังต้าชุนชะงักไป ก้มลงมองช้าๆ
พอเห็นใบหน้าที่คล้ายกับตัวเองหกถึงเจ็ดส่วน ดวงตาของเขาก็สั่นสะท้าน
“แก…” เขามองเจียงหลิ่วจืออย่างไม่อยากเชื่อ “แกรีบคลอดลูกของเราออกมางั้นเหรอ?!”
เขาย่อตัวลง จับไหล่ของจ้าวเจียวเจียวด้วยความตื่นเต้น “แกเป็นลูกของฉัน! ฉันมีลูกสาวแล้วเหรอ? ฮ่าๆๆ! ที่แท้ฉันก็มีลูกสาว โตขนาดนี้แล้ว!”
คำพูดนี้ดังออกมา รอบด้านก็เกิดเสียงสูดลมหายใจอย่างตกใจทันที
มีคนอดไม่ได้ที่จะซุบซิบกัน “โอ้พระเจ้า! จ้าวเจียวเจียวไม่ใช่ลูกของหัวหน้ากองจ้าวจริงๆ ด้วย!”
“ดูผู้ชายคนนั้นสิ ถึงจะสกปรกมอมแมม แต่ถ้าดูที่รูปหน้าดีๆ จ้าวเจียวเจียวเหมือนกับเขาจริงๆ!”
เจียงหลิ่วจือได้ยินเสียงซุบซิบรอบข้าง ก็ลั่นล้าออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ “แกโกหก! เจียวเจียวไม่ใช่ลูกแก! หล่อนไม่ใช่!”