"วันนี้ถ้าฉันไม่เรียกร้องความเป็นธรรมให้ลูกสาว ฉันไม่ขอใช้นามสกุลอิ่นอีกต่อไป!!!" "ท่านยาย!" จ้าวเจียวเจียวยืนอยู่ข้างเตียง ร้องไห้โฮใหญ่ "เป็นไอ้เด็กป่าเถื่อนผูเถานั่นแหละ! มันทำร้ายแม่! มันไปพูดจาให้เราเสียหายต่อหน้าพ่อ ทำให้พ่อไม่รักพวกเราแล้ว! พ่อยังอยากจะหย่ากับแม่อีก ตอนนี้ในใจพ่อมีแต่เด็กป่าเถื่อนนั่น ไม่รักหนูแล้ว!"
อิ่นตงเหมยฟังแล้วโทสะเดือดพล่าน "ไอ้เฉินซื่อเหม่ยหน้าด้าน! หลับนอนกับลูกสาวฉันแล้วยังจะไม่รับผิดชอบงั้นเหรอ? เพื่อเด็กป่าเถื่อนข้างถนน ถึงกับยอมทิ้งลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเอง! ยังทำลูกสาวฉันตาบอดอีกหนึ่งข้าง แม่จะไปคิดบัญชีกับมันเดี๋ยวนี้!"
ภรรยาทหารเตียงข้าง ๆ ร้องทัก "อาแซก อย่าเพิ่งรีบด่า ฟังก่อนว่าลูกสาวตัวเองทำอะไรมาบ้าง!"
"นางแอบไปมีชู้ในเขตที่พักข้างหลังหัวหน้ากองจ้าว ทั้งยังให้ชู้ช่วยไปฆ่าคน แต่เมียของชู้จับได้ ฝ่ายเมียเลยโมโหจนพาให้นางตาบาดเจ็บ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับหัวหน้ากองจ้าวกับผูเถาแม้แต่นิด..."
"หุบปาก!!!" อิ่นตงเหมยเบิกตาจ้องอย่างเอาเรื่อง พลางด่าลั่น "พวกแกในเขตที่พักนี่ไม่มีใครดีสักคน! มีแต่เข้าข้างจ้าวอวี่โจวกับไอ้เด็กป่าเถื่อนที่มันหิ้วมา! คิดว่าฉันไม่รู้รึไง? หลิวจือโทรมาร้องไห้กับฉันตลอด บอกนางถูกกลั่นแกล้งในเขตที่พักนี่ไม่ใช่น้อย!"
"ฉันรู้ดีทั้งหมด!"
"จ้าวอวี่โจวมันผิดต่อลูกสาวฉัน! ไอ้คนสมควรถูกเฉือนเนื้อ! ทำให้ลูกสาวฉันต้องเป็นอย่างนี้! ฉันจะต้องถลกหนังมัน!"