บรรดาผู้แสวงบุญกรีดร้องลุกขึ้นจากพื้น ต่างพากันวิ่งหนีออกนอกวัดอย่างโกลาหล
สถานที่ระส่ำระสายไปหมด ของเซ่นและขี้ธูปกระจัดกระจายเต็มพื้น
ไม่นาน คนในมหาวิหารก็วิ่งหนีเกลี้ยง เหลืออยู่เพียงผูเถากับอาจารย์ลูกศิษย์สามคนเท่านั้น
เห็นอายุขัยหยางและเครื่องเซ่นที่อยู่ห่างปากแค่เอื้อมบินหนีไปหมด สิ่งอัปมงคลร้ายกาจนั้นโกรธจัดจนควบคุมไม่ได้ ความเดือดดาลทั้งร่างกลายเป็นก้อนพลังอัปมงคลสีดำ ๆ ห่อหุ้มร่างทั้งหมดเอาไว้
มันยื่นกรงเล็บแหลมคมออกมา สั่งการลูกน้องผีน้อยทั้งหลาย "ไป! จับเจ้าหญิงตัวดีนั่นมาให้ข้า! ดูดอายุขัยของมันจนหมดเกลี้ยง!!!! ข้าจะกินเนื้อมันอีกต่างหาก!!! เคี้ยวกระดูกของมันให้แหลกเลาะแล้วเอาไปเป็นอาหารหมา!!!!"
เจ้าผีน้อยทั้งหลายตอบรับอย่างรีบร้อน "รับบัญชา ท่านราชา! ท่านวางใจได้เลย!!!"
เหล่าผีน้อยไม่เอาผูเถาเข้าตาเลยสักนิด
แค่เด็กทารกสามขวบเท่านั้นเอง กินมันลงไปก็ใช้เวลาแค่เสี้ยววินาทีไม่ใช่หรือ?
เหล่าผีน้อยต่างแย่งกันพุ่งเข้าใส่ผูเถา
เจ้าตัวน้อยยืนอยู่กับที่ ไม่ขยับแม้แต่นิด มองเหล่าผีน้อยที่พุ่งเข้ามาหาอย่างเย็นชา
ผีน้อยคิดว่ามันตกใจจนเซ่อไปแล้ว จึงหัวเราะเยาะอย่างเหี้ยมโหด "นึกว่าเป็นนักพรตน้อยฝีมือดีซะหน่อย แค่เด็กทารกที่ยังไม่หย่านมเองนี่หว่า พวกพี่น้อง! ข้าจะกินหัวมัน! สมองอร่อยที่สุด……"
คำยังไม่ทันจบ เจ้าผีน้อยตัวนั้นก็ร้องโหยหวนอย่างทรมาน
หลี่ซันลอยอยู่กลางอากาศ เล็บแหลมยาวจมลึกเข้าไปในคอของผีน้อย เอ่ยเสียงเย็นเยียบ "อยากกินสมองของใครหรือ? เจ้านายน้อยของข้า เป็นสิ่งที่เจ้าคิดฝันถึงได้หรือ?!"