เช้าวันรุ่งขึ้น จ้าวอวี่โจวไปตักข้าวมาจากโรงอาหาร พอกลับมาผูเถายังนอนคว่ำอยู่บนเตียง นอนหลับอุตุสบาย
ชายหนุ่มส่ายหัวยิ้มๆ เปิดกล่องข้าว ยื่นไปใต้จมูกของเจ้าตัวน้อย
กลิ่นหอมลอยเข้าปลายจมูก เจ้าตัวน้อยที่ยังอยู่ในห้วงนิทราขยับจมูกเล็กน้อย
“อ้วกอ้วก...” เจ้าตัวน้อยขยับปากเล็กน้อย พูดงึมงำไม่ชัด “ของกิ๋นอว่อยๆ...”
จ้าวอวี่โจวกลั้นขำไม่ไหว หยิบหมูแดงหอมๆ ชิ้นหนึ่งยัดใส่ปากเจ้าตัวน้อย
ผูเถาอมเนื้อไว้ ร่างเล็กแข็งทื่อเล็กน้อย
จากนั้นก็ขยับปากเล็กน้อย
เนื้อ! เป็นเนื้อ!
เจ้าตัวน้อยลืมตาขึ้นมาทันที เหมือนหมาตัวน้อยที่ถูกกลิ่นเนื้อหอมๆ ปลุกให้ตื่น
ปากคาบเนื้อไว้ มองชายหนุ่มตรงหน้าเตียงด้วยแววตานุ่มนิ่ม
วินาทีต่อมา ก็ดีใจลุกขึ้นนั่ง “ปะป๊า!”
พออ้าปาก เนื้อก็หล่นลงมา
เจ้าตัวน้อยรีบยื่นมือมารับ ไม่รังเกียจเลยสักนิด แล้วยัดกลับเข้าปาก กัดงับสองทีก็กลืนลงคอ
มองกล่องข้าวที่เต็มเปี่ยมในมือจ้าวอวี่โจว ดวงตาของเจ้าตัวน้อยเป็นประกายขึ้นมาทันที เลียคราบน้ำมันที่มุมปาก “ว้าว! มีแต่เนื้อเลย! ของหนูผูเถาหมดเลยเหรอ?”
จ้าวอวี่โจวคลี่ยิ้มบางๆ “กินง่ายๆ รองท้องไปก่อน เดี๋ยวพาไปกินเป็ดย่าง”
ถึงเป็ดย่างในเมืองจะสู้ของแท้จากกรุงปักกิ่งไม่ได้ แต่รสชาติก็ใช้ได้ทีเดียว
เป็ดย่าง?!
เสี่ยวผูเถาฟังแล้วใบหูเล็กตั้งขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง “เป็ดย่างกรุงปักกิ่งรึเปล่า?! ซือฟู่บอกว่าเมื่อก่อนมาตะลอนที่กรุงปักกิ่งแล้วเคยกิน อร่อยมากเลย! ทุกครั้งที่ผูเถาไม่เชื่อฟัง ซือฟู่ก็จะเอาเป็ดย่างมายั่วให้อิจฉา ตั้งใจแกล้งให้หนูโกรธ”