คิดมาถึงตรงนี้ สีหน้าของจ้าวอวี่โจวก็ยิ่งดำมืดลง
อีกฝ่ายเป็นใครกันแน่?
เหตุใดต้องใช้วิชาชั่วร้ายแบบนี้มาดูดโชควาสนาของเขาด้วย?
"ปะป๊า!" ผูเถากำมือของเขาแน่น ปลอบด้วยน้ำเสียงยานคาง "พ่อย่าโกรธไปเลย! แค่คนเลวลงมือทำชั่วก็ต้องทิ้งร่องรอยไว้แน่นอน!"
"หนูมีวิธีจับคนเลวนั่นได้ แค่ปะป๊าพาหนูไปที่ที่ปะป๊าเคยไปเมื่อสี่ปีก่อนก็พอ"
จ้าวอวี่โจวได้ยินดังนั้นก็ได้สติกลับมา
เขาเงยหน้ามองเสี่ยวผูเถา แล้วส่ายหน้าอย่างขมขื่น
"กลับไปไม่ได้แล้ว"
"ทำไมล่ะ?" เจ้าตัวน้อยมองเขาอย่างไม่เข้าใจ
จ้าวอวี่โจวเม้มปากแน่น ในใจรู้สึกซับซ้อน
เมื่อสี่ปีก่อน ปู่ของเขาเดิมทีหมั้นหมายให้เขาแล้วหนึ่งงาน อยากให้เขาไปพบกับลูกสาวของผู้นำเจียง
ถ้าเหมาะสมกัน ก็จะเลือกวันมงคลแต่งงาน
คืนวันงานเลี้ยงวันเกิด ปู่วางแผนไว้ให้ทั้งสองได้พบกัน
แต่คุณหนูเจียงเกิดอุบัติเหตุเล็กน้อยวันนั้น จึงไม่ได้มางานเลี้ยง
ต่อมาในคืนนั้นเอง เขาก็ไปทำร้ายหญิงสาวผู้บริสุทธิ์อีกคนหนึ่ง แน่นอนว่าเขาตัดใจจากการไปพบตัว และตั้งใจแน่วแน่ว่าจะรับผิดชอบต่อหญิงสาวคนนั้น
เขาปฏิเสธข้อเสนอของปู่ ไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมไปพบคุณหนูเจียง
กลับไปที่หน่วยทหารได้ไม่นาน เจียงหลิ่วจือก็อุ้มท้องใหญ่มาเคาะประตูหา
เขาเพื่อที่จะรับผิดชอบต่อนาง จึงบอกกับทางบ้านว่าจะแต่งงานกับนาง
ครอบครัวของเจียงหลิ่วจือกับครอบครัวของผู้นำเจียงเป็นญาติห่างๆ คืนวันเกิดของปู่ นางอาศัยความสัมพันธ์กับผู้นำเจียงมางานเลี้ยง ก็สมเหตุสมผล