คนที่พูดเป็นสำเนียงปักกิ่งแท้ เสียงเบามาก แต่จ้าวอวี่โจวกับผูเถาก็หูไว ได้ยินจนได้
เสี่ยวผูเถากัดแตงกวาคาอยู่ในปาก เขินแข็งอยู่กับที่
โอ๊ะ...
ที่แท้กินเป็ดย่างปักกิ่งก็มีกฎเยอะขนาดนี้เลยหรือ
จ้าวอวี่โจวได้ยินเสียงคนนั้น สีหน้าพลันขรึมลง
คิดจะปล่อยผ่านไป เขาเลยอดทนไม่ระเบิดอารมณ์
เขาหยิบแป้งแผ่นหนึ่ง ทาซอสเล็กน้อย แล้วคีบเป็ดย่างหั่น กระเทียม กับแตงกวาใส่ลงไปตามลำดับ ม้วนเป็นโรล แล้วยื่นใส่มือผูเถา
"กินเถอะ" เขาลูบหัวผูเถา ปลอบด้วยสายตา
เจ้าตัวเล็กเหลือบมองคนที่พูดจาเยาะเย้ย รับแป้งม้วนมา ในแววตาฉายประกายดุแต่ก็น่าเอ็นดู
หึ!
กล้าด่าเสี่ยวผูเถาว่าเป็นบ้านนอก
ปากเหม็นชะมัด ต้องโดนสั่งสอน!
เจ้าตัวเล็กถือแป้งม้วน จ้องผู้ชายโต๊ะข้าง ๆ ที่สวมชุดเลนินกับหมวกทหาร
สายตาย้ำคิดย้ำทำ เสื้อผ้าเนี้ยบกริบ
เวลากินข้าว วางถ้วยตะเกียบเป็นระเบียบเรียบร้อย
แม้แต่ถ้วยชงชาก็ต้องหมุนให้ลายตรงกับตัว
แน่ละ ไอ้นี่เป็นพวกชอบบังคับตัวเองให้เป๊ะ
เจ้าตัวเล็กแสยะยิ้ม เผยเขี้ยวน้ำนมแวววาวเจ้าเล่ห์
จากนั้นก็ทำต่อหน้าเขา แกะแป้งม้วนออก
ยื่นอุ้งมืออวบ ๆ มาหยิบเป็ดย่างยัดเข้าปาก
พลางจ้องตาชายคนนั้นอย่างท้าทาย "อูววว~ เป็ดย่างอร่อยจัง~~~ หนังกรอบ เนื้อหอมมม~"
ชายชุดเลนินเดือดขึ้นมาทันที
"นี่!" เขากำตะเกียบแน่น อาการบังคับตัวเองกำเริบ