ผู้บังคับการโจวใจเต้นรัว
เด็กน้อยคนนี้ คิดไม่ถึงว่าจะทำนายได้แม่นจริง ๆ!
หลานชายตัวน้อยของเขาเมื่อไม่กี่วันก่อนติดหวัด ไปฉีดยาที่อนามัยก็ยังไม่เห็นดีขึ้น
เมื่อคืนนี้ยิ่งหนัก มีไข้สูงกลางดึก จนตอนนี้ยังอยู่ที่อนามัย ไม่รู้ว่าไข้ลดลงหรือยัง
กำลังคิดอยู่ โทรศัพท์ในสำนักงานก็ดังขึ้น
ผู้บังคับการโจวรู้สึกใจหายวาบ รีบลุกไปรับสาย "ฮัลโหล?"
"พ่อ..." เสียงสะอื้นของภรรยาผู้บังคับการดังมาจากปลายสาย "พ่อมาที่อนามัยเร็วเถอะ เสี่ยวอู่... เขาคงไม่รอดแล้ว..."
เคร้ง!
หูโทรศัพท์ในมือผู้บังคับการโจวหลุดร่วงลงพื้น
วินาทีต่อมา เขาไม่ทันหยิบเสื้อคลุมทหาร หน้าซีดเผือดวิ่งออกไป
เสี่ยวผูเถาเห็นดังนั้น รีบจูงมือจ้าวอวี่โจว "ปะป๊า เราไปดูกันเถอะ!"
เจ้าตัวน้อยหน้าบึ้งด้วยความเป็นห่วง "บางทีผูเถาอาจช่วยได้นะ!"
จ้าวอวี่โจวเคยเห็นความเก่งกาจด้านการแพทย์ของผูเถามาแล้ว ไม่พูดพร่ำทำเพลง อุ้มเสี่ยวผูเถาแล้ววิ่งไปที่อนามัย
ถึงอนามัย ถามหาห้องผู้ป่วยของหลานชายผู้บังคับการโจว แล้วตรงไปทันที
เพิ่งถึงประตู ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่งร้องไห้ตะโกนลั่น "เสี่ยวอู่! เสี่ยวอู่เป็นอะไรไป! อย่าทำให้แม่ตกใจนะ!!!"
ตามด้วยเสียงแหบแห้งของอีกคน "เสี่ยวอู่! อย่าหลับนะลุก ลืมตามาดูยายเร็ว!"
หมอของอนามัยยืนอยู่หน้าประตู อธิบายสถานการณ์กับผู้บังคับการโจว "อาการของเสี่ยวอู่คือไข้สูงจนชัก อาการมาเร็วและรุนแรงมาก เราได้ฉีดยาลดไข้และใช้วิธีทางกายภาพช่วยลดไข้แล้ว แต่ไม่รู้ทำไม ยาลดไข้เหมือนไม่ได้ผลในตัวเสี่ยวอู่"