เสี่ยวผูเถายกมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มน่ารักน่าชังของเด็กน้อยแฝงความเย็นชาอยู่รำไร
มือน้อย ๆ รวดเร็ววาดยันต์หนึ่งม้วนในอากาศ แล้วตบไปที่ผีอาฆาตอย่างแรง: "ชำระล้างมลทิน! สังหาร!"
ตูม!!!!
ยันต์ปรากฏกลางอากาศ ส่องแสงสีทอง พุ่งทะลุอกผีอาฆาต
ผีอาฆาตตะลึงชั่วครู่ ก่อนจะก้มลงมองด้วยความตื่นตระหนก
มองเห็นอกตัวเองถูกยันต์สีเหลืองเจาะทะลุเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่
แสงไฟที่ขอบรูปโหว่กำลังลามเผาร่างผีของมันทีละน้อย
"อ้าก!!!!" ผีอาฆาตส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด วิ่งพล่านไปทั่วห้อง
คนอื่นมองไม่เห็นผีอาฆาต รู้สึกเพียงว่าจู่ ๆ ก็มีลมเย็นวาบพัดผ่านในห้อง
พัดมาด้านหลังพวกเขาบ้าง บนหัวพวกเขาบ้าง
เสี่ยวผูเถาจ้องผีอาฆาตอย่างเย็นชา น้ำเสียงน้ำนมเย็นยะเยือก: "หึ! เหย...ยับหยั่ง..."
เจ้าตัวเล็กนึกสำนวนนั้นไม่ออกชั่วขณะ เท่ไม่ขึ้นเลยโกรธนิดหน่อย
ทำมือมุทราแล้วตบยันต์กำจัดมลทินใส่ผีอาฆาตอย่างฉุน ๆ
"ไปลงนรกซะ! อยากกินหนูเรอะ? ชาติหน้าไป๊!"
พูดถึงตรงนี้ จู่ ๆ เจ้าตัวเล็กก็เอียงหัวน้อย ๆ มองผีอาฆาตด้วยสีหน้าซื่อ ๆ ตื่น ๆ: "อ๋าว~ ไม่สิ ดูเหมือนแกจะไม่มีชาติหน้าแล้วเนอะ"
เสี่ยวผูเถา: (＾－＾)V
ผีอาฆาต: "......."
อ๊ากกกกกก!!!
เด็กน้อยปากจัญไร!
แล้วยังอายุแค่สามขวบ เก่งกาจขนาดนี้มันสมเหตุสมผลเรอะ?!
ตูม!!!
ผีอาฆาตถูกยันต์เผาจนกลายเป็นเถ้าธุลี ดับสูญไปจากผืนหล้า
พลังชีวิตสีขาวหลายสาย ลอยออกมาจากเถ้าธุลีของมัน คืนกลับเข้าร่างของเสี่ยวอู่