เสี่ยวผูเถาแก้มป่อง จ้องเขม็งไปที่จางชูเฟินด้วยแววตาเดือดดาล
ในพจนานุกรมของเสี่ยวผูเถา ไม่เคยมีคำว่ายอมทนกับความอยุติธรรม!
ถ้ามีแค้น นางต้องจัดการทันที!
ไม่อย่างนั้นดึกดื่นจะยิ่งคิดแล้วโมโหจนนอนไม่หลับ!
เด็กน้อยไม่ยอมนอน จะตัวเล็กไม่โตเอานะ
นางก็ตัวเล็กจ้อยอยู่แล้ว ไม่อยากกลายเป็นเจ้าต้นเตี้ยหรอกนะ!
"ข้าจะพูดครั้งสุดท้ายนะ!" เสี่ยวผูเถาส่งเสียงดุน่ากลัวไปทางจางชูเฟิน แล้วพูดทีละคำ "ขอ โทด ข้า!"
จางชูเฟินขำกราก
เด็กสามขวบ กล้าดีอย่างไรมาวางอำนาจต่อหน้านาง?
นางขึ้นชื่อเรื่องปากร้าย ในตึกหอพักโรงงานของนาง ยังไม่มีใครกล้าพูดกับนางแบบนี้!
"ก็ไม่ขอโทษ จะทำอะไรข้าได้?" จางชูเฟินแค่นเสียงเย็น "ยังไง? อยากตีข้ารึ?"
นางย่อตัวลง ชี้หน้าตัวเองด้วยสีหน้าท้าทาย "มาสิ มาตีสิ! ถ้าวันนี้ไม่กล้าตีข้า ข้าก็ไม่แซ่จางแล้ว!"
พูดจบก็กวาดตามองเสี่ยวผูเถาอย่างเหยียดหยัน "ความสูงแค่นี้ กระโดดขึ้นมาก็ยังไม่ถึงหน้าข้าหรอกกระมัง?"
แล้วก็กลอกตาพร้อมถ่มน้ำลายลงพื้น "เชอะ! ไม่รู้ว่าไอ้เด็กขาดทุนของบ้านไหน ไร้การอบรมเสียจริง นึกว่ามาเรียกผู้ตรวจการโจวว่าปู่แล้วจะยกตนเหนือคนอื่น มาชี้ไม้ชี้มือพล่ามไปเรื่อย! ท่านพ่อสื่อ อย่าไปเชื่อคำพูดมันเด็ดขาด เราเป็นครอบครัวเดียวกันกับท่าน เราเป็นครอบครัวเดียวกัน ข้าจะทำร้ายพวกท่านได้อย่างไร?"