จางชูเฟินฟังแล้วแทบขาดใจตาย
นางยกมืออันสั่นเทาชี้ไปที่ผูเถาซึ่งกำลังเช็ดน้ำตา ตัวสั่นด้วยความโกรธ "เจ้า... เจ้า..."
ไอ้เด็กเวรนี่! แกล้งทำเป็นน่าสงสาร!
เมื่อกี้คนที่ชกหมัดหนักราวกับค้อนเหล็กคือใคร?
เมื่อกี้คนที่ถีบนางจนล้มก้นจ้ำเบ้าคือใคร?!
คนที่ซ้อมนางจนหน้าบวมเป็นหัวหมูคือใคร?
นางต่างหากที่เป็นเหยือนะ?!
โมโหแทบตาย!!!
เสี่ยวผูเถาแอบแลบลิ้นปลิ้นตาใส่
แอะแอะ!
โกรธตายเลยสิ!
แกล้งทำเป็นน่าสงสารน่ะ เสี่ยวผูเถาคนนี้มือโปรนะจะบอกให้!
แม้แต่ซือฟู่ยังบอกว่านางเป็นตัวแม่เรื่องเสแสร้งเลย!
ป้าเฉียนเป็นคนภาคตะวันตกเฉียงเหนือ รักความยุติธรรมเป็นที่สุด
นางพุ่งเข้าไปตรงหน้าจางชูเฟินทันที ถีบนางหนึ่งทีด้วยความโกรธ "เจ้าเป็นญาติขี้เหนียวบ้านไหนกัน? กล้าดียังไงมาวิ่งรังแกคนในเขตที่พักของพวกเรา? เจ้าไม่รู้หรือไงว่าเสี่ยวผูเถาเป็นลูกของบ้านผู้บัญชาการจ้าวพวกเรา แล้วยังเป็นหลานสาวบุญธรรมที่ผู้บังคับการโจวเพิ่งรับอีก? กล้ารังแกคนในเขตที่พักครอบครัวทหาร ต้องถามพวกเราก่อนว่ายอมหรือเปล่า!"
"ใช่แล้ว!" เผิงกุ้ยเจิน ภรรยาผู้บังคับกองพันที่สองก็เดินเข้ามาอีกคน พลางกล่าวด้วยความขุ่นเคือง "เสี่ยวผูเถาเพิ่งสามขวบ เด็กสามขวบจะรู้อะไร? เจ้าก็อายุปูนนี้แล้ว ยังด่าเด็กคนอื่นว่าลูกนอกสมรสอีก ไม่กลัวปากเป็นแผลเน่า ลิ้นกุดรึไง!"
จางชูเฟินนอนอยู่กับพื้น ถูกสองคนนี้ถีบซ้ำอีกหลายดอก เจ็บจนหน้าบิดเบี้ยว โอดครวญร้องโหยหวน
นางกัดลิ้นตัวเอง พูดไม่ชัด โมโหจนน้ำตาไหล "ข้าน้อยถูกนางตีต่างหาก... ไม่ใช่ข้าน้อยตีนางนะ!!! พวกเจ้าพวกตาถั่ว ดูข้าน้อยสิ! ข้าน้อยถูกซ้อมจนสภาพเป็นยังไงเนี่ย!!! นางแกล้งทำเป็นน่าสงสาร พวกเจ้ามองไม่ออกหรือไง?!"