ยามวิกาล
ฮั่วหานถานนอนอยู่บนเบาะรองนอน มือทั้งสองไขว้กันวางบนหน้าท้องน้อย หลับตาลงเริ่มนอน
เสี่ยวผูเถาบนเตียงกลับกำลังตื่นเต้นกับการดูดนม มือเล็กจับปลายเท้าเล็ก ๆ ราวกับถูกปลูกเร้า
"พี่หานถาน พรุ่งนี้พวกเราไปหาผู้นำเจียงกันเลยดีไหม จะได้บอกให้รู้ธาตุแท้ของเจียงยาผู้น้อย!"
ไม่ทันที่ฮั่วหานถานจะตอบ เจ้าตัวน้อยก็ตอบตัวเองขึ้นมาว่า "ไม่ได้ ๆ วันงานเลี้ยงรับขวัญคนเยอะ ต้องเปิดโปงเธอต่อหน้าทุกคนถึงจะสะใจกว่า!"
ฮั่วหานถาน "……"
ไม่นานนัก เจ้าตัวน้อยก็เริ่มร้องเพลงเสียงนุ่มนิ่มขึ้นมาอีก "พี่หานถาน ฉันเรียนเพลงใหม่มาอีกเพลงนึง ฟังหน่อยสิ ว่าฉันร้องเพราะไหม!"
ฮั่วหานถาน "!!!"
เด็กหนุ่มรีบพลิกตัวไปอีกด้าน หลับตาแกล้งทำเป็นหลับ
คำถามชวนตายแบบนี้ เขาเลือกที่จะแกล้งไม่ได้ยิน
ผูเถากระแอมไอเบา ๆ คว้าขวดนมเล็ก ๆ ขึ้นมายืน
"อ้า~~~~~"
เสียงขู่แหลมใสของเด็กน้อยดังขึ้นในความมืดมิด จนฮั่วหานถานสะดุ้งขนลุกไปทั้งตัว
"ยามวิกาลเอย~~~เฝ้ารอรุ่งอรุณ!!!!"
เสียงโหยหวนของเจ้าตัวน้อยที่ร้องเพี้ยนทุกโน้ต ทำให้ฮั่วหานถานแทบอยากปิดหูตัวเองแล้วสลบไปตรงนั้น
แต่เจ้าเด็กน้อยกลับไม่มีสำนึกในตัวเองเลย คิดว่าเสียงร้องของตนไพเราะจับใจ
ยืนบนเตียง มือหนึ่งถือขวดนม มืออีกข้างทอดมาข้างหน้า ร้องเพลงต่อด้วยอารมณ์ฮึกเหิม "เดือนสุดท้ายของปีเอย~~~เฝ้ารอลมผลิ!!!"
"หากเฝ้ารอเหล่าทหารมา~~~"
ยอด~ ผา~ บาน~ สะ~ พรั่ง~ ไป~ ทั่ว~ ดวง~ ดอก~ อึ้ง~ ซาน~ หง~~~!!!"