ฮั่วหานถานเหลือบมองนาฬิกาในมือของเด็กน้อย ขนตาสั่นไหวเล็กน้อย
มันคือนาฬิกายี่ห้อเซี่ยงไฮ้ที่เขาอยากได้มาตลอด
เขาจำได้ว่า พ่อของเขาเองก็เคยมีนาฬิกาแบบนี้อยู่หนึ่งเรือน
แต่หลังจากเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ สถานที่เกิดเหตุเละเทะเกินไป ตอนเก็บข้าวของในภายหลังจึงหานาฬิกาเรือนนั้นไม่พบ
เด็กหนุ่มก้มศีรษะลง ขนตายาวเรียวบดบังแววตาอบอุ่น
“ขอบคุณ” เขาไม่ปฏิเสธ แต่รับไว้อย่างไม่ถือตัว
ผูเถาถือว่าเขาเป็นพี่ชาย เขาเองก็ยอมรับตัวตนใหม่จากก้นบึ้งของหัวใจ พร้อมจะปกป้องเจ้าเนื้อน้อยไปชั่วชีวิตแล้ว
“ผูเถา พี่...”
ฮั่วหานถานกำลังจะหยิบของขวัญตอบแทนที่ซ่อนอยู่ในมือออกมา จู่ๆ ผูเถาก็ปีนป่ายขึ้นไปบนตัวเขาอย่างคล่องแคล่ว โอบกอดคอเขาไว้แน่น ร่างน้อยๆ แปะติดอยู่กับตัวเขาทั้งตัว
“พี่หานถานจ๋า หนูให้นาฬิกาเป็นของขวัญแล้วไง หนูขอตอบแทนด้วยการนอนกับพี่คืนนี้ได้มั้ยคะ?”
เด็กน้อยพูดพลางเอานิ้วจิ้มกันเขินๆ “เพราะตัวพี่หานถานหอมมากเลย! ผูเถาได้กลิ่นหอมไม้จันทน์นั่นแล้วก็นอนหลับสบายเป็นพิเศษ!”
ฮั่วหานถานนิ่งอึ้งไปหนึ่งวินาที ก่อนจะอุ้มเด็กน้อยเดินตรงไปที่ประตู “ไม่ได้”
เขาปล่อยให้เจ้าเนื้อน้อยติดนิสัยแบบนี้ไม่ได้
เธอยังเล็ก ไม่เข้าใจว่าชายหญิงต้องมีระยะห่าง
ถึงตอนนี้เขาจะเป็นพี่ชายในนามของเธอ แต่พวกเขาไม่ใช่พี่น้องร่วมสายเลือด