คุณนายจ้าวโกรธจนหน้าดำหน้าแดง ยืนอยู่บนขั้นบันได เอามือท้าวเอวแล้วเริ่มด่า
"ลู่เต๋อไฉ แกไม่ไปปล้นธนาคารเลยนะ!"
"สองพันหยวน? หลานแกทำด้วยทองหรือว่าทำด้วยเงิน!"
"แกอย่ามาโป้ปดใส่ร้ายคนที่นี่! ตระกูลจ้าวเราสะอาดบริสุทธิ์ ไม่เคยหาเรื่องใคร แต่ก็ไม่เคยกลัวใคร! แกบอกว่าคนตีคือผูเถา หลักฐานล่ะ? ใครเห็น?"
"แค่ปากหมาที่พ่นแต่ขี้ของแกมายืนตะโกนโวยวายอยู่ตรงนี้ ก็จะโยนขี้ใส่เสี่ยวผูเถาของบ้านเราได้แล้วรึ? ถุย!"
คุณนายจ้าวงัดนิสัยโผงผาง ดวงตาดุดันจ้องลู่เต๋อไฉเขม็ง "แกก็แค่ผูกใจเจ็บที่เมื่อไม่กี่วันก่อนผูเถาทำนายให้แก แล้วทำนายว่าแกจะโชคร้าย ถูกเมียแกสวมหมวกเขียวนี่หว่า?"
"ตาแก่เกือบหกสิบแล้ว ยังจะมาเอาเรื่องเด็กสามขวบอีก ถ้าเป็นข้า ข้าอยากเอาหัวชนให้ตายหาขุดดินมุดหนีไปแล้ว!"
ลู่เต๋อไฉได้ฟัง หน้าโกรธดำแดง "แก! พวกแกนี่เตรียมจะเบี้ยวไม่ยอมรับหรือไง!"
"เย่าจู่ของข้าอยู่ในตรอกนี้มาหลายปีแล้ว มีแต่เขาไปรังแกคนอื่น! ไอ้เด็กป่าเถื่อนตระกูลแกนี่ พอกลับมา เขากับน้องชายอีกสองสามคนก็ถูกตีเป็นแบบนี้ แกยังกล้าพูดว่าคนตีไม่ใช่เธออีกเหรอ?!"
"ไอ้หมาลู่! ปากแกทำความสะอาดซะดีๆ!" ท่านผู้อาวุโสจ้าวโกรธจนหน้าน้ำเงิน "แกด่าผูเถาว่าเป็นเด็กป่าเถื่อนอีก ข้าจะฉีกปากแกเดี๋ยวนี้ เชื่อไหม?"
"โย่! เด็กตีเด็กของข้า คนแก่ของบ้านแกยังอยากจะตีคนแก่ของบ้านข้าอีกเหรอ?" ลู่เต๋อไฉทำหน้าหนา ตบหน้าตัวเอง หน้าตาไร้ยางอาย "แกมานี่สิ! มาตีข้าสิ!"