"เรื่องนี้เพิ่งผ่านมาไม่ถึงปี ลู่เย่าจู่ก็มารังแกฮั่วหานถานอีก ไม่เห็นแม่ทัพฮั่วอยู่ในสายตาจริง ๆ ตระกูลลู่ไม่กลัวทำให้แม่ทัพฮั่วขุ่นเคืองจริงหรือ สุดท้ายแล้ว..." คำพูดต่อจากนั้น เพื่อนบ้านก็ไม่กล้าพูดต่อ
ลู่เต๋อไฉได้ยินประโยคนี้ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า ลู่เย่าจู่จะแอบไปรังแกหลานชายของแม่ทัพฮั่วลับหลังเขาอีก
มันโง่หรือไง!!! ลืมไปแล้วหรือว่าคราวที่แล้วตัวเองพามันไปขอโทษอย่างนอบน้อมที่ตระกูลฮั่วน่ะ?
ฮั่วหานถานไม่มีพ่อแม่แล้ว อยู่ในตระกูลฮั่วก็ไม่เป็นที่โปรดปราน
แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นหลานชายของแม่ทัพฮั่ว มีสายเลือดของแม่ทัพฮั่วไหลเวียนอยู่ในตัวนะ!!!
ลู่เต๋อไฉโกรธจนตัวสั่น จ้องเขม็งใส่ลู่เย่าจู่
ลู่เย่าจู่ถูกจ้องแบบนั้น ก็รู้สึกผิดจนก้มหน้าหลบตาทันที
ลู่เต๋อไฉเห็นสีหน้ามัน ก็รู้ว่าที่ผูเถาพูดมานั้นถูกต้องแปดเก้าส่วนสิบ
แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาจะไปยอมรับต่อหน้าคนนอกได้ยังไงว่าเป็นความผิดของหลานตัวเอง
"แก... แกมีหลักฐานอะไรพิสูจน์ว่าที่แกพูดเป็นเรื่องจริง? หรือว่าแกกำลังพูดจาเหลวไหลมั่วซั่ว!" ลู่เต๋อไฉตะคอกเสียง แต่ฟังดูไม่มั่นเอาเสียเลย
เสี่ยวผูเถาแค่นหัวเราะเย็น กอดอกทำท่าเหมือนผู้ใหญ่
"อยากได้หลักฐานเหรอ? งั้นถอดรองเท้าหลานชายท่านออกมา เทียบกับรอยรองเท้าบนเสื้อพี่หานถานก็รู้แล้วไม่ใช่หรือ?"
คำพูดนี้หลุดออกไป ลู่เย่าจู่ก็หดเท้าหลบด้วยความผิดทันที